Index

สารบัญ

📚 สารบัญ

⏳ กำลังโหลดโพสต์ทั้งหมด...

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

ตอนที่ 0001 กลับสู่ศูนย์

เมืองหลัว  ฤดูใบไม้ร่วง ภายในห้องทำงานอันว่างเปล่า  ใต้แสงหลอดไฟสีขาวจืดจาง  หมอวัยกลางคนเลื่อนแว่นตาบนสันจมูก “เฉินจี้  สวัสดี  ฉันจะถามเธอสักสองสามข้อ  หลังจากเธอตอบ  ทางนี้จะประเมินตามดุลยพินิจ  แบ่งเป็นห้าระดับ  คือ  ‘ไม่มี’  ‘เล็กน้อย’  ‘ปานกลาง’  ‘รุนแรง’  ‘รุนแรงมาก’  คุณพร้อมหรือไม่” “พร้อม” “เธอต้องการจบชีวิตหรือไม่” “......จบชีวิตใคร?” “ของตัวเอง” “ไม่ครับ” หมอวัยกลางคนลังเลครู่หนึ่ง  “เธอผูกพยาบาทหรือไม่  ยากที่จะให้อภัยผู้ที่เคยทำร้ายเธอหรือไม่” “ผมไม่ผูกพยาบาท” “เธอหลงลืมง่ายหรือไม่  ยังจำอะไรเกี่ยวกับตอนอายุสิบสองได้บ้าง?” ฝั่งตรงข้ามหมอ  เฉินจี้วัยสิบแปดปี  เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างสู่ราตรีมืดมิด  “อายุสิบสอง?  ฤดูร้อนปีนั้น  หม่าข่ายเพื่อนข้างโต๊ะแอบเอายางลบผมไปก้อนหนึ่ง  นั่นยางลบก้อนโปรดเลย  เพราะมีรูปอุจิฮะอิทาจิอยู่ด้วย” หมอหันกลับไปดูคำถามผูกพยาบาทข้อก่อนหน้า  ขีดฆ่า  ‘1  คะแนน,  ไม่มี’  แล้วเข...
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 0036 เงาในแสงอาทิตย์ (จบบทนำ)

บนทางหลวงเมืองหลัว  หยุนหยางนั่งหลังม้ารออยู่  องครักษ์เจี่ยฝานจากค่ายใหญ่เมิ่งจิน  ใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียวก็มาถึง  นำโดยเจียวถู่ถือธงคำสั่งหลวง  ไม่มีใครกล้าขัดขืน ข้างหลังหยุนหยางมีสายลับสิบกว่านายนั่งหลังตรงขี่ม้า ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียว สายลับเหล่านี้สวมชุดดำ  ดุจโขดหินแข็งแกร่งกลางสายน้ำ  กระแสผู้คนบนทางหลวงเหมือนสายธาร  พอเห็นพวกเขาก็หลบเลี่ยงไปสองข้าง ชื่อเสียงโหดเหี้ยมของกรมสืบลับกับกรมอาญา  ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดากล้าไปยุ่ง ครานั้น  เสียงกีบม้าดังแต่ไกล  ยิ่งใกล้ยิ่งดัง  ดังก้องราวฟ้าผ่า แลเห็นเจียวถู่ในชุดดำควบม้านำหน้า  องครักษ์เจี่ยฝานห้าร้อยนายตามติดมา  ฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า องครักษ์เจี่ยฝานสวมเสื้อฟางกันฝน  ศีรษะสวมงอบ  ดาบยาวคาดข้างอานม้าด้านหลัง  จมูกปากผูกผ้าดำ  ดุดันราวกับมังกร “ดีๆๆ ดึงมาให้หมดทั้งค่ายเลย!”  หยุนหยางหัวเราะในลำคอขณะบังคับม้าออกไปรับ  เสียงหัวเราะแฝงความยินดีที่ชัยชนะอยู่ในกำมือ ครั้นทั้งสองฝ่ายมาบรรจบกัน  สีหน้าหยุ...
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 0091 ต้นแอปริคอตแดง

โอรสอ๋องพาไป๋หลี่และพวกพ้องไปเรียกเหล่ากรรมกร เหลือเพียงเฉินจี้กับเฉินเวิ่นจง  ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันหน้าประตูโรงเตา  คนหนึ่งมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นดิน  แค่สั่นศีรษะเบาๆ ฝุ่นก็ร่วงกราวลงมา  ดุจสุนัขเล่นดินตัวหนึ่ง อีกคนอาภรณ์ขาวดุจหิมะ  ราวกับพระเอกในนิยายทุกเรื่อง เฉินเวิ่นจงขมวดคิ้วมองเฉินจี้ที่ยิ้มร่าเริง  ไม่รู้ว่าน้องต่างมารดาผู้นี้ดีใจอะไรกันแน่  “เฉินจี้  ข้าเห็นเจ้าจัดการงานเป็นระเบียบ  หยั่งรู้การณ์แจ่มแจ้ง  ที่จริงเจ้าเป็นคนฉลาดหลักแหลม  เหตุใดจึงยอมคลุกคลีกับโคลนตมเยี่ยงนี้” เฉินจี้ปัดฝุ่นบนเนื้อตัวไปพลาง  ยิ้มตอบอย่างไม่ใส่ใจนักไปพลาง  “วันนี้ข้าสุขใจยิ่ง  พวกท่านอาจดูหมิ่นโรงเตาโทรมๆ  ดูแคลนการงานมอมแมมเช่นนี้  แต่ข้ายิ่งมองยิ่งถูกใจ” เพราะนี่คือครั้งแรกที่เฉินจี้มีสิ่งที่เป็น ‘ของตัวเอง’ บนโลกนี้ “เจ้าร้อนเงินหรือ?”  เฉินเวิ่นจงเข้าใจผิด  “แม้บุตรนอกสมรสจะสืบทอดกิจการไม่ได้  แต่ยามแบ่งทรัพย์  พี่ย่อมแบ่งปันวิถีทำมาหากินให้เจ้าบ้าง  หากเจ้าหันหลังให้ความผิดพล...
อ่านเพิ่มเติม