ขุนเขาขจี

ในความมืดลึกของราตรี  ท่ามกลางหิมะที่โปรยลงมาหนัก  ความร่าเริงของไป๋หลี่ดับสนิทแล้ว  ผมนางรุงรังร่วงปรก  เสื้อผ้าสีขาวเปื้อนคราบฝุ่นทั่วราวหิมะที่ถูกเขม่าควันแต้ม ต้นแอปริคอต  ไฟป่า  คนที่คอยจูงม้าให้นาง  ทั้งหมดถูกทิ้งไว้ในวันวาน  พรุ่งนี้จะไม่มีความประหลาดใจอีกต่อไป  เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง  ดวงตาจึงไม่จำเป็นต้องมีแสงสว่างอีก หันถงยืนอยู่บนเสากระโดงเรือ  มองไปยังไป๋หลี่จากระยะไกลโดยไม่เอ่ยวาจาใดเนิ่นนาน  เขาไม่เคยนึกว่า  กรมสืบลับจะใช้ไป๋หลี่มาต่อรอง   ใครกันที่ขายเขา? หยุนหยางยกคบเพลิงสูง  ใช้แสงไฟขับให้ใบหน้าของไป๋หลี่สว่างชัด  เพื่อให้หันถงมองเห็นทุกริ้ว  เงียบครู่หนึ่งจึงเอ่ยเนิบช้า  “ประมุขหัน  เจียหนิงศก 24  ฤดูใบไม้ผลิ  ท่านแอบปรากฏตัวนอกจวนจิ้งอ๋อง  มองธิดาอ๋องสักครั้งแล้วจากไป  เจียหนิงศก 25  ในเทศกาลโคมไฟ  ท่านแอบรออยู่ที่วัดเฉิงหวง  มองธิดาอ๋องสักครั้งแล้วจากไป  เจียหนิงศก 26......ท่านมองธิดาอ๋องทั้งหมดสิบสองครั้ง  เจ็ดค...

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย  เฉินจี้ค่อยๆ เลือนหายจากสายตาของเซ่อเติงเค่อ  โอรสอ๋อง  เหลียงโก่วเอ๋อร์  และเหลียงมาวเอ๋อร์  ราวกับวิ่งลงจากเวทีอันสว่างไสวไปสู่ความมืดนอกฉาก เฉินจี้รู้สึกประดุจหวนคืนไปยังคืนหนึ่ง  เมื่อเพิ่งมาถึงโลกนี้  เขายืนอยู่หลังโต๊ะบัญชีของโรงยาไท่ผิง  ตะเกียกตะกายศึกษาคัมภีร์การแพทย์อย่างเอาจริงเอาจังเพียงลำพัง  แล้วจึงเขียนสิบคำว่า  ชีวิตคนระหว่างฟ้าดิน  ฉับพลันประดุจผู้เดินทางไกล ในเพียงชั่วพริบตาที่เฉินจี้ก้าวออกมาจากคุกใน  เขาก็เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างได้ในที่สุด: การที่เรามาสู่โลกนี้มิใช่เรื่องบังเอิญ  จิ้งอ๋อง  อาจารย์  และหลี่ชิงเหนี่ยวล้วนวางหมากไว้ครบถ้วน  เพื่อใช้เราเป็นหมากสำคัญที่สุด จิ้งอ๋องผู้รู้ว่าชีวิตตนเองไม่เหลือนาน  ยอมเอาทั้งจวนจิ้งอ๋องเข้าแลกเพื่อมอบกระแสน้ำแข็งแก่เรา  ก็เพื่อให้เราเติบโตก้าวกระโดด พวกเขาราวกับจัดแจงโชคชะตาที่ยากลำบากเป็นพิเศษให้เรา  จึงได้เอ่ยคำขอโทษต่อเราถึงสองครั้ง ก็เพราะโชคชะตานี้ทรมานเกินไป  เมื่อครั้นเราปรารถนาจะต...

เสียงนกหวีดทองแดงกังวานใสดุจนกกางเขน  ก้องข้ามหลังคาบ้าน  กรีดอากาศเข้าไปตามตรอกซอกซอยมืดมิดทีละแห่ง ในตรอก  องครักษ์เจี่ยฝานสวมงอบพากันเงยหน้ามองฟ้ายามค่ำ  ครั้นเสียงนกหวีดทองแดงดังชัด  ต่างควักนกหวีดทองแดงจากอกเสื้อ  เป่าตอบ เสียงนกหวีดทองแดงดังก้องเป็นระลอกคลื่นแผ่ไปไกล  องครักษ์เจี่ยฝานเคลื่อนตัวเข้าหาคุก  แน่นขนัดดุจฝูงแตนเหลืองกลับรัง มองจากฟ้าลงดิน  หิมะขาวโพลนเป็นกระดานหมากรุก  ตรอกซอยคือช่องหมาก  องครักษ์เจี่ยฝานหนาแน่นดังหมากเรียงราย  มีผู้วางหมากล่อพรางไว้แล้วในที่นี้  เชิญเหยื่อมาเข้าโอ่ง ก่อนที่องครักษ์เจี่ยฝานจะมาถึง  เหลียงโก่วเอ๋อร์ซุ่มอยู่บนสันหลังคา  ตะโกนเสียงเบาใส่เฉินจี้  “รีบหนีซะ!  องครักษ์เจี่ยฝานกำลังจะมาถึงแล้ว  นี่มันกับดัก!” หน้าประตูคุกใน  เฉินจี้มิได้ตอบ เขาจ้องบันไดหินของคุกใน  มืดมิดราวหลุมดำ  ลมเย็นเยียบโหมพัดออกมาจากภายใน  ผู้คุมถอยลึกหายเข้าไปในความมืดของคุกในแล้ว  โคมไฟติดผนังที่แกะสลักยันต์แปดเหลี่ยมดับไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู...