ขุนเขาขจี

คดีเก่าที่ฝังกลบของสำนักพิธีการ  มือสังหารผู้โหดเหี้ยม  โอรสอ๋องแห่งจวนจิ้งอ๋อง เบาะแสทั้งหลายร้อยเรียงสานกัน  ทว่ามิอาจทำให้ปริศนาแห่งความจริงกระจ่างขึ้น...กลับยิ่งพร่าเลือนหนักกว่าเดิม โอรสอ๋องมีพิรุธหรือไม่กันแน่? คดีล้างตระกูลอู๋เกิดขึ้นด้วยสาเหตุใด  เหตุใดฆาตกรจึงอำมหิตกับนายหญิงตระกูลอู๋ถึงเพียงนั้น? มือสังหารคือผู้ใดกันแน่? สืบค้นมาตลอดทั้งคืน  หาได้พบคำตอบไม่  กลับได้คำถามเพิ่มพูนขึ้นอีก ภายในห้องเก็บสำนวนแห่งคุกใน  วังเวงราวกับสุสาน  เปลวตะเกียงนิ่งตรงดุจแท่งหิน  ราวกับลมหายใจของกาลเวลาหยุดนิ่ง จนกระทั่งไส้ตะเกียงแตกปะทุดังผึง  เกิดเป็นประกายไฟเล็กๆ  ซีเฟิงจึงเอ่ยเสียงแผ่ว  “ใต้เท้า  พวกข้ายังมิกล้าแตะต้องคดีนี้  รอท่านจินจูกลับมาค่อยว่ากันดีกว่า” เฉินจี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ  ครางรับเสียงเบา  ยิ้มพลางกล่าว  “คดีนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราควรแตะต้องจริงๆ  ท่านกับข้าขอถือว่าเป็นฝีมือภูตผี  ไม่สืบต่ออีกแล้วกัน” เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด  เปลวไฟบนโต๊ะพลันหวั่นไหว  ลม...

ในห้องพักโรงเตี๊ยมอันมืดสลัว  ศพทั้งสี่ถูกวางเรียงรายบนเตียงนอน  สภาพการตายช่างน่าสยดสยอง  ใบหน้าบิดเบี้ยวดุจปีศาจ เฉินจี้ยากจะเชื่อมโยงภาพตรงหน้านี้กับโอรสอ๋องผู้เอะอะโวยวาย  แถมยังดูใสซื่อคนนั้น  หากคนผู้หนึ่ง  สามารถปิดบังตัวตนได้มิดชิดเพียงนี้  ใต้หน้ากากแห่งการแสร้งนั้น  จะน่ากลัวสักเพียงใด? เฉินจี้กระซิบสั่งซีเฟิง  “ไปถามแขกชั้น 2 ให้หน่อย  ว่ามีใครได้ยินเสียงต่อสู้  หรือเสียงร้องครวญครางบ้างหรือไม่” “ขอรับ”   ซีเฟิงประสานมือคารวะแล้วจากไป  นำหน่วยสืบลับหลายนายเคาะประตูทีละห้อง ครู่ต่อมา  ซีเฟิงกลับมากระซิบรายงาน  “ใต้เท้า  ช่างน่าแปลก  ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องครวญครางเลย  พวกเขาน่าจะถูกสังหารในพริบตาแล้วถลกหนังหน้าออกกระมัง?  จึงร้องไม่ทัน” เฉินจี้ไม่ตอบ  เพียงก้มลงตรวจศพอย่างถี่ถ้วน  เขาเปิดเปลือกตาผู้ตาย  พบว่าลูกนัยน์ตาถูกตอกด้วยตะปูทองแดงสองเล่ม  รอบตะปูเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ครู่หนึ่งผ่านไป  เขาลุกขึ้นกล่าว  “ทั้งสี่คนถูกถลกหนังห...

“ผู้ดูแลร้านตัดเสื้อหลี่จี้  เมื่อคืนเห็นกลุ่มชาวยุทธหนีออกมาจากตรอกชุดแดงหรือ?” “ขอรับใต้เท้า  จอมยุทธทั้งสี่ท่าทางลนลาน  น่าสงสัยยิ่งนัก” หิมะในเมืองหลัวยังไม่ละลาย ลมหนาวพัดหวือแผ่วต่ำ  คบเพลิงส่ายไหว  ส่องให้เห็นมือของหน่วยสืบลับที่กำด้ามดาบแน่นขึ้นทันใด  ใต้งอบมีไอขาวพ่นออกมาจากลมหายใจ  ดุจสัตว์ร้ายหิวโหยที่พบเหยื่อใหม่ บรรดาหน่วยสืบลับหันมองเฉินจี้โดยไม่รู้ตัว  รอให้เขาตัดสินใจ เฉินจี้ใช้ผ้าสีเทาปิดบังใบหน้า  ก้มศีรษะครุ่นคิด ดังคำกล่าวที่ว่า  ทุบลงไปสามไม้  ย่อมทำลายความซื่อสัตย์ในยุทธภพ  คำให้การสามหน้าย่อมมีชื่อพี่น้องทุกประโยค  จอมยุทธเหล่านี้มิใช่คนกระดูกแข็ง  หากกรมสืบลับจับตัวพวกเขาได้  ย่อมลากโอรสอ๋องกับไป๋หลี่เข้ามาพัวพันแน่ แต่หากเขาจงใจนิ่งเฉย  ซีเฟิงก็มิใช่คนโง่ ท่ามกลางแสงไฟที่ส่ายไหว  ผ้าชุบน้ำมันบนคบเพลิงละลายจากไฟ  หยดเปลวเพลิงร่วงลงบนพื้นหินสีเขียวคราม ทันใดนั้น  สายลมก็หยุดนิ่ง  แสงไฟไม่ไหวติงอีก เฉินจี้เงยหน้ามองหน่วยสืบลับที่มารายงาน  ก...

ถนนทงจี้มืดมิด หากเป็นวันปกติ  ยามนี้ถนนทงจี้ควรจะคึกคักอย่างยิ่ง พ่อค้าใหญ่น้อยต่างเชิญคณะละครมาแสดงเลี้ยงแขก  รถม้าเรียงรายดุจพญานาค  บรรดาคนขับรถนั่งยองๆ ตามมุมกำแพง  เล่นพนันคุยโม้โอ้อวด ทว่าถนนทงจี้วันนี้เงียบสงัด  พ่อค้าหลายรายหนีไปกลางดึก  หวาดกลัวกรมสืบลับจับกุม  ใส่ร้ายว่าเป็นสายลับราชวงศ์จิ่ง  เอาไปถวายความดีความชอบ ในคฤหาสน์ร้าง  ชายชุดดำเจ็ดนายสวมงอบ  ยืนล้อมศพผู้ดูแลหยวนอย่างสงบนิ่ง  ราวกับหุ่นหินเจ็ดตน ยามเฉินจี้ครุ่นคิด  คนอื่นไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว  เกรงจะรบกวนความคิดของเขา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อเมื่อครู่  ยังติดตราตรึงใจ  เมื่ออยู่ร่วมกับผู้บังคับบัญชาคนใหม่ผู้มีสายตาเฉียบคม  พวกหน่วยสืบลับแม้แต่จะหายใจแรงก็ไม่กล้า  ราวกับมีหินก้อนมหึมาทับอยู่บนศีรษะ เฉินจี้มองศพผู้ดูแลหยวนที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น  พลันเอ่ยถาม  “แต่ละดาบล้วนพุ่งเข้าจุดตาย  เพลงดาบเดียวกับมือสังหารที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อ  หรือก็คือ  จุดเกิดเหตุทั้งสองแห่งเกิดจากฝีมื...