ขุนเขาขจี

สามเณรน้อยรูปงามในจีวรขาวยืนอยู่ใต้แสงจันทร์  สีหน้าไม่ดีใจไม่เศร้าใจ  ดูมีพุทธลักษณะ สามเณรน้อยมองเฉินจี้กล่าว  “อาตมานามหลัวจุยส้าเจีย  แต่ทุกคนชอบเรียกอาตมาว่าสามเณรน้อย  ท่านเรียกอาตมาว่าสามเณรน้อยก็ได้” ไป๋หลี่ธิดาอ๋องเกาะอยู่บนหัวกำแพง  หันมาแนะนำเฉินจี้  “สามเณรน้อยเป็นพุทธบุตรกลับมาจุติ  เก่งกาจมาก!  เขาบอกว่าท่านเก่งมาก  งั้นท่านต้องเก่งมากแน่ๆ!” เฉินจี้ลังเลครู่หนึ่ง  “พุทธบุตรกลับมาจุติ  ปีนกำแพงยังลำบากขนาดนี้เชียว?” สามเณรน้อยอึดอัดนิดหน่อย  “อาตมายังบำเพ็ญไม่สำเร็จ  พระอาจารย์สั่งให้สวด ‘พระกษิติครรภโพธิสัตว์มูลปณิธานสูตร*’ หนึ่งแสนจบ  อาตมาเพิ่งสวดได้เจ็ดหมื่นกว่าจบ  ปณิธานที่ตั้งไว้ก็ยังทำไม่สำเร็จ…” (*คัมภีร์สำคัญในพระพุทธศาสนามหายาน กล่าวถึงปณิธานและความเมตตาของพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ในการช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นจากความทุกข์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอบายภูมิ [นรก] ) เฉินจี้ครุ่นคิด  คำพูดของสามเณรน้อยเผยข้อมูลมากมาย  วิถีฝึกตนของอีกฝ่ายคือ  สวดมนต์และบรรลุปณิธาน  ...

แม่ทัพหวังเอ่ยเสียงเข้ม  “แม่นางชุนหวา  พบอะไรบ้างหรือไม่?” ชุนหวาข่มเสียงสะอื้นตอบ  “ไม่...ไม่มีเจ้าค่ะ...” นางหันกายกลับมา  ดวงตาแดงก่ำมองเซ่อเติงเค่ออย่างไม่อยากเชื่อ  ขณะที่เซ่อเติงเค่อในดวงตามีความฉงนสนปนกับความโล่งใจ แม่ทัพหวังมองชุนหวาแล้วหันไปมองเซ่อเติงเค่อ  น้ำเสียงค่อยๆ เย็นลง  “หวังว่าครั้งหน้าแม่นางชุนหวาจะมีหลักฐานแน่ชัดก่อนเรียกพวกเรามา  พวกเรากองทหารพันปีเป็นองครักษ์ของอ๋อง  มิใช่เจ้าหน้าที่ตระเวนจับไก่หาหมา  ไปกันเถิด” ทหารองครักษ์กำลังจะไป  แต่หมอเฒ่าเหยากลับขวางหน้าพวกเขาไว้  เอ่ยเรียบๆ  “ขอโทษก่อน” แม่ทัพหวังนิ่งเงียบครู่หนึ่ง  จึงหันไปทางเฉินจี้  “ขออภัย  ข้าล่วงเกินมากไป!” เฉินจี้กล่าวเนิบนาบ  “รบกวนท่านแม่ทัพหวังช่วยข้าชี้แจงที่หน้าประตูด้วย  ไม่เช่นนั้น  พ่อค้าแม่ค้าข้างบ้านคงไม่ยอมค้าขายกับข้าอีกต่อไป” แม่ทัพหวังส่ายหน้า  “นั่นข้าทำไม่ได้  ขอตัว!” ทหารองครักษ์จวนอ๋องมาเร็วไปก็เร็ว  ชุนหวามองเซ่อเติงเค่ออย่างจะพูดแต่ก็หยุด  สุดท้ายน...

ออกจากจวนจิ้งอ๋องมาได้  ตะวันก็ลาลับขอบฟ้าแล้ว ซีปิ่งยืนโบกมือลาอยู่หน้าประตูจวน  เฉินจี้ยืนบนถนนอันซี  หัวใจหนักอึ้ง เดินท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน  ได้กลิ่นหอมจากครัวเรือนสองข้างทาง  เขาจึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง อูหยุนโผล่หัวจากชายคา  กระโดดข้ามอากาศเข้าอ้อมอก  “ใครตีไป๋โป๋เหร่?  ไม่ใช่ข้านะ!” เฉินจี้ยิ้มลูบหัวมัน  “ไม่มีใครตีหรอก  แค่ข้ออ้างของหยุนเฟยที่จะเรียกข้าเข้าจวน” พูดจบก็พึมพำกับตัวเอง  “ตอนนั้นหยุนเฟยบอกว่า  แก้วตะกั่วแบเรียมของจิ้งเฟย  พี่น้องฝ่ายมารดาเป็นคนให้  ข้าเลยไม่คิดอะไร  แต่ดูความสัมพันธ์จิ้งเฟยกับตระกูลหลิวตอนนี้  เป็นไปได้ว่ามีคนจงใจ... พักนี้นางสาปแช่งคนตระกูลหลิวบ้างไหม?” “ประจำ  สาปพี่ชายนาง  หลิวหมิงเสี่ยน  ด่าสกปรกเชียวล่ะ” “นึกแล้วเชียว”  เฉินจี้ถอนใจ  “ตอนนั้นข้ามัวแต่คิดตามเหตุผล  ไม่ได้คิดลึกถึงธรรมชาติมนุษย์  จริงอย่างว่า  มนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง  แต่ข้าไม่ได้ทำผู้เฒ่าหลิวตาย  แก้วก็ไม่ใช่ข้าส่ง  หลิวเสินห...

ภายในตำหนักเฟยหยุน  หยุนเฟยยกถ้วยชาขึ้น  ใช้ฝาถ้วยเขี่ยใบชาที่ลอยอยู่อย่างใจเย็น  กล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง  “วันนี้คนเป็นร้อยเป็นพันเสี่ยงคอคอยเจ้ามารับของ  กลับไม่เห็นแม้แต่เงา  หากวันนี้ไม่มีคำชี้แจง  เจ้าก็ไม่ต้องออกจากจวนอ๋องนี้ไป” เฉินจี้เร่งสมองครุ่นคิด  หลิวเสินหยูแห่งตระกูลหลิวสนิทสนมกับจิ้งเฟย  เหตุใดจึงไม่เลือกติดต่อจิ้งเฟย  กลับมาติดต่อหยุนเฟยแทน เหตุใดจิ้งเฟยจึงไม่รู้ว่าตนเป็นสายลับราชวงศ์จิ่ง เดี๋ยวก่อน เฉินจี้นึกถึงแก้วตะกั่วแบเรียมที่ทำให้จิ้งเฟยแท้งบุตร  เสมือนมีเส้นทางลึกลับกำลังนำพาเขาไปสู่ความจริง “เหตุใดจึงไม่ตอบ”  หยุนเฟยถามเสียงเข้ม  พระสนมผู้สง่างามประทับบนเก้าอี้ไท่ซือ  ลายมังกรบนอาภรณ์ประดุจจ้องมองเฉินจี้  สะกดขวัญโดยไม่ต้องแสดงโทสะ เฉินจี้กล่าวเสียงแผ่ว  “ตระกูลหลิวเกิดเรื่องใหญ่  เจียวถู่กับหยุนหยางแห่งกรมสืบลับแทบจะสืบเค้าได้  เพื่อความปลอดภัย  ฝ่ายข้าจึงต้องระงับแผนการชั่วคราว” ความจริงก็คือ  คืนนั้นเขาไปที่จวนโจวเฉิงอี้เพื่อแจ้งวันส่งของ  แต...