ขุนเขาขจี

“กลองชุดแรกดัง  หุงข้าวรบ  กลองชุดสองดัง  รัดเกราะรบ  กลองชุดสามดัง  ชักดาบออกฝัก  กลองชุดสี่ดัง  ปะทะข้าศึก  การรุกการถอยฟังบัญชา  ฝ่าฝืนคำสั่งหนีดาบไม่พ้น  ทหารทั้งหมดกลับค่ายตามคำสั่งข้า!” เฉินจี้เงยหน้ามอง  เห็นเพียงแผ่นหลังในชุดคลุมสีน้ำตาลนั้น  ฮัมเพลงแผ่วเบาพลางก้าวขึ้นคันน้ำทีละก้าว  ลับหายไปหลังทิวแถวต้นหลิวที่เรียงราย อีกฝ่ายมาอย่างเร่งรีบ  จากไปอย่างเร่งรีบ ดุจตัวเอกบนเวทีละคร  เมื่อแสดงฉากเด่นของตนจบลง  ก็ถอยกลับสู่ความมืดนอกเวที ครั้งนี้  เฉินจี้เตรียมใจใช้เตาไฟในร่างต้านทานแดนฝัน  ถึงขั้นคิดจะดึงเมิ่งจีย้อนกลับเข้าไปในขุนเขาขจีของซวนหยวน หากเรื่องแดงขึ้นมา  เขาอาจถูกจับขังคุกใน  หากได้โอกาสถูกเนรเทศ  เขาจะทุ่มเทฝึกเคล็ดวิชาเมล็ดกระบี่ที่แดนเนรเทศ  ครั้นกลับสู่จงหยวน  จะใช้กระบี่เพียงเล่มเดียว  ไล่สังหารเหล่าสุนัขทรยศพวกนี้ให้สิ้น! แน่นอนว่า  เขาอาจไม่ได้โอกาสถูกเนรเทศ  เมื่อนั้นก็จะคิดค้นสิ่งประดิษฐ์เล็กๆ น้อยๆ  หวังจะได้รับกา...

“สอบสวนเดี๋ยวนี้เลยหรือ?” “สอบสวนเดี๋ยวนี้เลย!” ไกลออกไป  เปลวเพลิงโหมกระหน่ำ  แผดเผาอรุณรุ่งแดงฉาน  ใกล้ๆ คือสายน้ำดำขลับดั่งหมึก จินจูเปลี่ยนจากสีหน้ายิ้มแย้มทุกวัน  หันมาจ้องเฉินจี้ในแม่น้ำด้วยแววตาดุดัน  แล้วกล่าวเสียงขรึม  “วันนี้ตระกูลหลิวซุ่มโจมตีข้า  หากเทียนหม่าไม่มาทัน  ข้าคงตายบนสะพานไปแล้ว  ไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง  ข้าจะนอนหลับได้อย่างไร?!” พูดจบ  จินจูไม่สนคำสบถของผู้ดูแลหยวน  กระทืบมือเท้าอีกฝ่ายจนหัก  ย่ำกระดูกคอกระดูกแขนจนแหลกละเอียด  แล้วจึงถอนหายใจยาวออกมา คืนนี้เขาคิดจริงๆ ว่าตัวเองต้องตายแน่ เฉินจี้เหยียบก้อนกรวดใต้เท้า  ค่อยๆ ลุยน้ำขึ้นฝั่ง  “ใต้เท้าจินจูคงไม่สงสัยข้ากระมัง?  หากข้าเป็นสายลับราชวงศ์จิ่ง  จะสู้ตายสู้เป็นตามมาทำไม  หากไม่มีข้าถ่วงเวลาไว้  ท่านคงจับเขาได้ไม่ง่ายเช่นนี้” “สมมติว่าเจ้าทั้งคู่ร่วมมือกันเล่นละครล่ะ?”  จินจูกล่าวอย่างดุดัน  “วันนี้ตระกูลหลิวซุ่มโจมตีบนสะพาน  ส่วนเจ้ากลับสลับหน้ากากก่อนขึ้นสะพานพอดี  ข้าม...

ฟ้ายังมิทันสาง  น้ำในแม่น้ำดำทะมึนดุจน้ำหมึกจีน เฉินจี้โผล่ศีรษะพ้นผิวน้ำ  หอบหายใจเฮือกใหญ่  ความหนาวเหน็บแทรกซึมจากผิวกายลงสู่กระดูก  ไชชอนเข้าไปถึงไขกระดูก อาภรณ์ชุ่มโชกเกาะติดร่าง  มิอาจกักเก็บไออุ่นไว้ได้แม้แต่น้อย เฉินจี้กวาดสายตามองโดยรอบผิวน้ำ  พยายามสืบหาร่องรอยผู้ดูแลหยวนท่ามกลางระลอกคลื่น  ทว่าจู่ๆ  กลับถูกดึงดูดด้วยภาพเบื้องบนฟากฟ้า เหนือผิวแม่น้ำ  ดาวตกนับไม่ถ้วนพุ่งผ่าน  ลากหางยาวแวววาวดุจหางดาวหาง  เสมือนฝนดาวตกที่หาชมได้ยากยิ่งในรอบหลายปี  งามวิจิตร  เจิดจ้า  เรืองรอง ภายใต้การโก่งสายธนูจนสุดแรง  ดาวตกพุ่งฉิวผ่านอากาศร้อยก้าว  ทหารเกราะช้างยี่สิบกว่านายบนสะพานแม้แต่จะชักอาวุธขึ้นต่อสู้ยังไม่ทัน  ก็ถูกแทงทะลุล้มตายทีละคน ชายกำยำมีรอยสักนายหนึ่งบนสะพาน  หลบซ่อนอยู่อีกฟากรถม้า  เลี่ยงดาวตกที่พุ่งมาลูกแล้วลูกเล่า  หยิบแตรทองเหลืองจากเอวมาเป่าดัง ทหารเกราะช้างนับไม่ถ้วนได้ยินเสียงแตร  ก็พากันหลั่งไหลออกจากตรอกซอกซอย  ดุจกระแสน้ำสีน้ำตาลไหล  บ่าถาโ...

ราตรีกาล กำแพงสูง  กระเบื้องสีเทา  ตรอกหินเขียวคราม ทหารเกราะสิบกว่านายถือดาบยาวขนาบหัวท้ายตรอก  ขังเฉินจี้กับหน่วยสืบลับไว้ตรงกลาง   เฉินจี้ขยับข้อมือ  ดึงผ้าปิดปากทิ้ง ทหารเกราะนายหนึ่งก้มมองพื้นหินขรุขระ  เชือกป่านที่ขาดผึงนอนนิ่งตรงนั้น  รอยตัดเรียบขาว สีหน้าทหารเกราะแปรเปลี่ยนฉับพลัน  แล้วค่อยๆ ยกดาบขวางหน้าตน  จับจ้องเฉินจี้ด้วยสายตาระแวดระวังเคร่งขรึม ดาบฟันเมื่อครู่  ซึ่งตั้งใจสังหาร  กลับกลายเป็นช่วยชีวิตคน  คมดาบไม่เกินไม่ขาด  ไม่ทำร้ายเฉินจี้แม้แต่เส้นผม ชั่วพริบตาเมื่อครู่เร็วยิ่งนัก  คนอื่นอาจมองไม่ทัน  แต่เขารู้แจ้งว่าตนฟันลงตรงไหน บังเอิญหรือ? เป็นไปไม่ได้ เขาค่อยๆ หันคมดาบชี้เฉินจี้  กระซิบบอกพวกพ้อง  “มียอดฝีมือ” พูดจบก็รีบเสริม  “คนที่มัดเขา  คงเก่งกาจยิ่งกว่า!” ทหารเกราะค่อยๆ ปิดล้อม ในตรอกแคบ  หน่วยสืบลับพยายามฝ่าวงล้อมหลายครา  แต่ก็ไร้ผล  ยิ่งไปกว่านั้น  เขารู้สึกว่าทหารเกราะช้างเหล่านี้  จงใจเล็งเป้ามาที่ตน  ท...