ขุนเขาขจี

ยามเที่ยงคืนในร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ ที่ตลาดบูรพา  เฉินจี้ก้มหน้าซดก๋วยเตี๋ยวเนื้อร้อนๆ อย่างเอร็ดอร่อย  โดยเก็บเนื้อวัวเพียงสองชิ้นในชามไว้กินทีหลัง จินจูนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะไม้เก่าที่เป็นมันวาว  ถอนหายใจพลางกล่าว  “เจ้ากับเทียนหม่าช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน  เขามักจะกินเนื้อในชามหมดก่อนเสมอ  ไม่สนว่าเส้นที่เหลือจะจืดชืดเพียงใด  นิสัยแบบเจ้าไม่เหมาะกับยุทธภพ  เพราะเจ้าใช้ชีวิตไม่สะใจพอ” เฉินจี้ร้องอ๋อแผ่วเบา  ก๋วยเตี๋ยวหมดชามแล้ว  เขาคีบเนื้อชิ้นสุดท้ายเข้าปาก  แล้วมองไปยังชามก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่ยังเหลืออยู่ครึ่งชามตรงหน้าจินจู  “ท่านจินจูเคยเล่าว่า  สมัยยังหนุ่มชอบกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่สุดมิใช่หรือ” “แต่ข้าไม่ใช่หนุ่มแล้วนี่”  จินจูยิ้มกว้าง  “ไว้งานนี้สำเร็จ  ข้าจะเลี้ยงเจ้าที่หออิ๋งเซียนด้วย  อยากกินอะไรก็สั่งได้ตามใจ” “ไม่ต้องหรอก  ข้าวน้ำปลาธรรมดาก็พอแล้ว” รอยยิ้มของจินจูค่อยๆ จางหาย  “ก๋วยเตี๋ยวก็หมดแล้ว  ตัวก็อุ่นแล้ว  ถึงเวลาบอกข้าได้แล้ว  เจ้าเขียนอะไรในกระดาษที่...

ยามราตรีที่ตรอกชุดขาว  ผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่บนถนนหินสีเขียวคราม เนื่องด้วยวันนี้เป็นการสอบใหญ่ฤดูใบไม้ร่วง  สำนักขับร้องเสียงใสหลายแห่งจึงแขวนโคมไฟเต็มหน้าประตู  บนโคมวาดกิ่งไผ่ใบสีเขียว  ช่างสง่างามเรียบง่าย โคมไฟนี้มีลูกเล่นซ่อนอยู่ นักปราชญ์บัณฑิตอาจจ่ายเงินห้าสิบตำลึงซื้อโคมหนึ่งดวง  เขียน ‘ทายข้อสอบ’ หากผู้ใดทายถูกว่าข้อสอบ ‘สถานการณ์บ้านเมือง’ ปีนี้ออกเรื่องใด  จะได้เป็น ‘เจี้ยหยวน’ หนึ่งคืนที่สำนักขับร้องเสียงใสในวันประกาศผล คืนนี้ตรอกชุดขาวคึกคักราวกับงานวัดช่วงเทศกาลโคมไฟ  แสงไฟระยิบระยับตลอดถนนหินสีเขียวคราม ระหว่างนี้ รถม้าคันหนึ่งแล่นมาหยุดนอกตรอกชุดขาว  จินจูผู้ขับมุดเข้าไปในตัวรถ  ถอดผ้าปิดตาสีดำออกจากดวงตาเฉินจี้  “ถึงแล้ว” เฉินจี้ลุกจะลงรถ  แต่ถูกจินจูกดไหล่ให้นั่งกลับลงไป จินจูสีหน้าเคร่งเครียด  “ก่อนไปพบหลิวหมิงเสี่ยน  เจ้าต้องบอกข้าก่อนว่า  พวกเราจะเข้าหาหลิวหมิงเสี่ยนด้วยเหตุผลใด?  เจียวถู่กับหยุนหยางเปิดโลงศพผู้เฒ่าหลิวไปแล้ว  ขุนนางฝ่ายบุ๋นทั้งในและนอกราชสำนักต่างโกรธแค...

ในห้องลับอันเงียบสงบภายในคุกใน  จินจูบีบแก้วเหล้าในมือจนแหลกละเอียด  ปล่อยให้เศษกระเบื้องลายครามทิ่มแทงอุ้งมือ  เลือดสดไหลหยดย้อย เขาค่อยๆ คลายฝ่ามือ  ปล่อยให้เศษกระเบื้องระคนเลือดร่วงกระจายบนโต๊ะ  “หมอเฉินน้อย  กรมสืบลับของพวกข้าไม่เคยเป็นดินแดนแห่งความเมตตา  เมื่อคนภายนอกกล่าวหาว่าพวกข้าหยิ่งยโส  อำมหิตโหดเหี้ยม  ข้าไม่เคยแก้ตัว  เพราะพวกข้าเป็นเช่นนั้นจริง  ไม่ว่าจะเป็นข้า  หรือหยุนหยางกับเจียวถู่  ต่างก็ต้องเหยียบซากกระดูกเพื่อนร่วมงานปีนขึ้นมาก่อน  แล้วจึงจะเหยียบซากกระดูกคนอื่นเพื่อชำระแค้นได้” จินจูใช้ผ้าขาวบนโต๊ะแปดเซียนเช็ดเลือดบนมือ  กล่าวอย่างใจเย็น  “ดังนั้น  เจ้าจะขุ่นเคืองข้าก็เชิญ  จะเกลียดชังข้าก็เชิญ  แต่ต้องปีนขึ้นมาถึงตำแหน่งข้าก่อน  แล้วค่อยว่ากัน  วางใจเถอะ  ข้าจะไม่ขัดขวางการเลื่อนขั้นของเจ้า  ขอเพียงช่วยข้ากำจัดตระกูลหลิวให้สิ้นซาก  คำมั่นสัญญาของพวกเราจะคงอยู่ตลอดไป” เฉินจี้กล่าวอย่างจริงจัง  “ใต้เท้าจินจู  ข้าเข้าใจท่าน” จิน...

บนถนนสายใหญ่นอกเมืองหลัว วัวแก่ตัวหนึ่ง  ลากเกวียนไม้เดินอย่างเชื่องช้าทีละก้าว  ย่างเข้าสู่ยามสนธยา  ราวกับเวลาได้ชะลอตัวลงตามจังหวะก้าวเดินของมัน  ปล่อยให้แสงสีส้มแดงของดวงอาทิตย์ยามเย็นโอบกอดทุกคนอย่างอบอุ่นดุจคลื่นน้ำ บนถนนสายใหญ่คึกคักไปด้วยรถม้าและผู้คน  บ้างก็ต้อนวัวเทียมเกวียน  มุ่งหน้าเข้าเมืองหลัว  บ้างก็หาบผลไม้ที่ขายไม่หมดกลับไปยังหมู่บ้านชานเมือง ไป๋หลี่นั่งอยู่บนเกวียนวัว  โบกมือเรียกชายชราคนหนึ่งที่กำลังหาบของ  “ท่านลุง  ส้มของท่านทำไมขายไม่หมด  ในตะกร้าหาบยังเหลือเยอะขนาดนี้?” ชายชราหาบตะกร้าเดินเข้ามาใกล้เกวียนวัว  “ท่านแขกโฉมงามเอ๋ย  ส้มพวกนี้เสียหายจากหิมะเมื่อวันก่อน  ไม่มีใครยอมซื้อเลยขอรับ” ไป๋หลี่ถามด้วยความอยากรู้  “ส้มของท่านขายอย่างไร?” ชายชราตอบรีบร้อน  “สองเหรียญเงินต่อหนึ่งชั่ง” ไป๋หลี่ยิ้มพลางล้วงเงินแท่งเล็กจากมวยผมส่งให้  “รับไว้เถิด  ส้มทั้งหมดของท่านข้าขอซื้อ  ท่านจะได้ไม่ต้องลำบากหาบกลับไปอีก” ชายชราได้ยินดังนั้นก็ตกใจ  “ส้มพวกนี้มีตำหน...