ขุนเขาขจี

“เรือโปรดสรรพสัตว์  ยังเป็นเรือโปรดสรรพสัตว์อยู่หรือไม่?” ริมลานธรรม  พระรูปหนึ่งเปลือยท่อนบนท่ามกลางหิมะตก  ถือไม้ตีกลองสองแท่ง  ตีกลองหนังถี่ระรัว  ดุจวชิรธรปางโกรธ นอกลานธรรม  ในหม้อสัมฤทธิ์  นักพรตน้อยชุดสีน้ำเงินจุดธูปแท่งสูงหนึ่งดอก  หนึ่งดอกธูปคือหนึ่งชั่วยาม  หากธูปดอกนี้มอดหมดก่อนที่ผู้ตอบจะตอบได้  ผู้ตอบต้องยอมแพ้  ให้คนต่อไปตอบ กลองหยุด  ระฆังดัง  คนจากไป ในหมู่พระ  พระหนุ่มรูปหนึ่งที่เดิมนั่งหลับตาสงบนิ่ง  ถือประคำลืมตา  มองไปยังในลานธรรม หิมะโปรยปราย  เห็นเพียงเฉินจี้นั่งขัดสมาธิเงียบสงบบนเบาะฟางกลม  ลมพัดมาจากนอกคฤหาสน์ภูเขา  ม้วนผงหิมะบางเบาตกลงบนบ่า  ศีรษะ  และเข่าของเขา  นิ่งไม่ขยับ  พระหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว  “พระโพธิสัตว์ทอดพระเนตรต่ำ” กล่าวจบก็หลับตาลง  นับประคำเงียบๆ บนบันไดหินริมลานธรรม  นักปราชญ์  พระชุดเทา  นักพรตชุดน้ำเงิน  มองดูเด็กหนุ่มในลานธรรม  พูดคุยวิพากษ์กันไปมาอย่างเงียบเชียบ นักพรตน้อยบนบัน...

ท่ามกลางพายุหิมะ  นักพรตหนุ่มสวมชุดนักพรตสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่ใต้ป้ายแผ่นไม้  มือหนึ่งลูบหัวล้านของสามเณรน้อย  อีกมือถือม้วนหนังสือ  ราวกับไม่มีใครอยู่รอบข้าง มวยผมของนักพรตหนุ่มเพียงใช้กิ่งไม้หยาบๆ เสียบไว้  ทั้งที่เป็นเดือนสิบสองฤดูหนาว  ชุดนักพรตสีน้ำเงินกลับเป็นเพียงเสื้อผ้าชั้นเดียว  บางจนน่าตกใจ นักพรตหนุ่มที่อ้างว่าชื่อจางหลี  ยิ้มแย้มมองสามเณรน้อย  งอข้อนิ้วมือเคาะหน้าผากสามเณรน้อยดังป๊อกๆ  “ยังขวางทางอยู่อีก  เจ้าไม่เข้าใจคำพูดของข้าหรือ  หรือว่าชื่อจางหลีไร้ค่าในยุทธภพแล้ว” สามเณรน้อยพูดตะกุกตะกักว่า  “เอ่อ...ที่แท้เป็นโยมจางหลี  เชิญเข้ามาเถิด!” จางหลีใช้ม้วนหนังสือตบไหล่เขาเบาๆ  “พาวัวเขียวของข้าเข้ามาด้วย  อย่าลืมหาคอกวัวที่สะอาดให้มัน  ป้อนซาลาเปาเจสามชั่ง  ไส้เห็ดหอมผักกาด” สามเณรน้อยชะงัก  “อะ?  ป้อนซาลาเปา?” จางหลีเหลือบตามองเขา  “มีปัญหาอะไรหรือ” สามเณรน้อยรีบส่ายหัว  “ไม่มีๆ  ข้าจะไปสั่งห้องครัวเดี๋ยวนี้  แต่ว่าช่วงนี้ผักกาดคงหาได้ยาก....

ฤดูหนาวปีที่ 31 เจียหนิงศก  คฤหาสน์ภูเขาลู่หุน หิมะพัดพรั่งพรูเต็มฟ้า  หมื่นลี้ขาวโพลน คฤหาสน์ยามรุ่งอรุณยังคงสว่างไสว  กำแพงสีเทาหลังคากระเบื้องสีเทาสูงตระหง่านซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ  ราวกับเรือสำราญมหึมาลำหนึ่ง  ล่องลอยอย่างเงียบงันในทะเลหิมะสีเงิน มองจากไกล  ผู้คนที่เดินผ่านราวกับได้ยินเสียงน้ำแข็งแตกร้าว  เหมือนมันกำลังค่อยๆ ผ่าดินแดนน้ำแข็งนิรันดร์ เสียงระฆังดังก้องกังวานแผ่ซ่าน สามเณรน้อยสองรูปหน้าประตูคฤหาสน์ภูเขาลู่หุน  กอดอกซุกมือในแขนเสื้อเฝ้าประตู  คนหนึ่งได้ยินเสียงระฆัง  หันกลับมองเข้าไปในส่วนลึกของคฤหาสน์  เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา  “หอเต๋าแพ้ไปอีกคนแล้ว  นี่คนที่เท่าไร?” “คนที่แปด  แพ้อีกคนก็ไม่เหลือใครแล้ว” “หอเต๋าหยิ่งยโส  แต่พวกเราเตรียมการมาอย่างดี” สามเณรน้อยคนหนึ่งกอดอกซุกมือในแขนเสื้อ  มองออกไปยังหิมะพายุนอกประตู  พลางทอดถอนใจ  “โต้ธรรมวันหนึ่งคืนหนึ่ง  ในที่สุดก็จะจบลง” ตอนนั้นเอง  เสียงกีบม้าดังมาจากในพายุหิมะ สามเณรน้อยยืนอยู่ใต้แผ่นป้ายคฤหาสน์ภูเขาล...