ขุนเขาขจี

ตะวันลับขอบฟ้า  เมฆเรืองรองริมคานฟ้าลุกโชนประหนึ่งเปลวเพลิงเผาผลาญนภา  แล้วโรยแรงดับไปทีละน้อย เฉินจี้สวมงอบยืนเคียงร้านขนมใกล้ปากตรอกชุ่ยหยุน  แสร้งเลือกของหวานไปพลาง  ขณะเดียวกันใช้หางตาระแวดระวังสำรวจในตรอก พ่อบ้านคฤหาสน์เฉินยืนหน้าประตู  ร้องตวาดกังวาน  “เร็วเข้า!  ยกหีบนั่นขึ้นรถม้า!  ทหารตระกูลหลิวจะมาถึงเมื่อใดไม่รู้  อย่าให้พวกเขาชิงไปได้โดยง่ายเด็ดขาด!” คนรับใช้สองคนแบกหีบใหญ่ออกมา  ขณะข้ามธรณีประตู  คนหนึ่งสะดุดล้ม  หีบกระแทกร่วง  ทองเงินและของมีค่าเกลื่อนพื้น  ในนั้นมี  ‘มงกุฎบุปผาหงส์คราม’  เด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ พ่อบ้านใบหน้าแปรสี  ด่าทอพลางกระวีกระวาดเก็บของมีค่าคืนใส่หีบ  “พวกเจ้าอยากตายรึไง  หากแตกหัก  ต่อให้เอาชีวิตมาชดใช้ก็ไม่พอ!” เฉินจี้หยิบเหรียญทองแดงสิบสองเหรียญจากแขนเสื้อส่งให้เถ้าแก่ร้านขนม  เขาเคี้ยวขนมทอดสีทองในห่อกระดาษไปพลาง  สายตาไร้อารมณ์ยังเพ่งตรอกไม่คลาด เพลานั้นเอง  เสียงฝีเท้าม้าหนักหน่วงดังมาจากที่ไกล เฉินจี้หันไปมอง  ปร...

ในทางเดินแคบมืดมิด  อากาศข้นหนืดดุจหมึกที่ไม่มีวันเจือจาง ท่ามกลางความมืด  เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเฉินจี้  เขาคลำกำแพง  เดินโซเซกระทบกระแทกไปข้างหน้า  ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าหน่วยไล่ล่าดังกระชั้น  หนักแน่น  เอ่อท่วมไปด้วยไอสังหาร ท่ามกลางความมืด  มีคนตวาดเสียงต่ำว่า  “อีกฝ่ายเป็นสิงกวน  ระวังถูกซุ่มโจมตี  ใช้หน้าไม้เปิดทาง!” เสียงแหวกลมแหลมคม  ดังหวีดหวิววับวาบ  เฉินจี้มองไม่เห็นมุมวิถีของลูกหน้าไม้  ได้แต่เอี้ยวตัวแนบกำแพงโดยสัญชาตญาณ ในทางเดินแคบ  ศรหน้าไม้สี่ดอกเฉียดอกกับปลายจมูกของเขาวาบผ่านไป  ทว่าดอกสุดท้ายกลับปักเข้าบ่าซ้ายอย่างไม่ทันตั้งตัว เฉินจี้ครางทึบหนึ่งคำ  ความเจ็บแปลบแทงใจพลุ่งพล่าน  แขนกลับยกไม่ไหวเสียแล้ว มิทันคิดเจ็บ  เขาอาศัยช่องว่างตอนอีกฝ่ายบรรจุหน้าไม้  เร่งฝีเท้ามุ่งไปยังปลายสุดทางเดิน ด้านหลัง  มีคนตะโกนลั่นว่า  “โดนแล้ว  ไล่!” เฉินจี้ลากแขนอันไร้แรงข้างหนึ่ง  โผล่ออกจากอุโมงค์ทางลับ  กัดฟัน  ใช้มือเดียวฉุดโต๊ะหั่นเ...

หน้าโต๊ะแปดเซียน  เฉินจี้กับจิ้งอ๋องสบตากันไร้วาจา จนเมื่อลูกจ้างโรงน้ำชาฝูโหลวนำชา  ผลไม้เชื่อม  เมล็ดแตงโมมาวางระหว่างทั้งสอง  บรรยากาศหนักอึ้งจึงคลายลงเล็กน้อย ครั้นลูกจ้างถอยไป  เฉินจี้ยกกาน้ำชา  รินให้จิ้งอ๋อง  “ท่านอ๋อง  เหตุใดจึงเป็นข้า?” จิ้งอ๋องยกถ้วยจิบเบาๆ พลางเอ่ย  “ว่าด้วยฝีมือ  เจ้ายังมิถึงสิงกวนขั้นก่อนฟ้าด้วยซ้ำ  ใต้บัญชาข้ามีผู้เก่งกว่ามากมาย  ว่าด้วยปัญญา  เจ้าหัวไว  ทว่ามิใช่ผู้วางกลอุบายได้ไกลพันลี้” จิ้งอ๋องกล่าวต่อ  “แต่เจ้าดูมิเหมือนผู้อื่นสักนิด  ซีเมนต์ที่เจ้าลำบากผลิตเอง  พอถึงแบ่งปันเจ้าก็แบ่งโดยไม่ติดใจ;  กบฏชาวบ้านที่ผู้อื่นต่างหลีกเลี่ยง  เจ้ากลับกระโดดลงไป;  หมู่บ้านหลงหวังที่เก้าตายหนึ่งรอด  เจ้าก็มิได้หนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง  บางครา  ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าฉลาดหรือเบาปัญญา” เฉินจี้นิ่งเงียบมิเอ่ยปาก จิ้งอ๋องจ้องชาที่เหลือในถ้วย  แล้วเหลือบมองเฉินจี้  “ข้าจะทิ้งทรัพย์สินมากมายไว้ให้ไป๋หลี่  ก็มิแน่ว่าเป็นเรื่องดีต่...