ขุนเขาขจี

ศีรษะสองเศียรกลิ้งตกพื้น เฉินจี้มองเห็นร้านเหล้าแต่ไกลกลายเป็นสีเลือดแดงฉาน  ถนนที่เดิมยังคึกคักพลันเงียบงันราวกับจักจั่นหน้าหนาว อาจารย์เฝิงสวมเสื้อคลุมสีเขียว  นั่งบนหลังม้าอย่างสงบนิ่ง  ไม่มีเลือดกระเด็นติดตัวแม้แต่หยดเดียว  แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด  คนที่ชอบฆ่าคนที่สุดในโลกนี้ไม่ใช่นักรบ  หากแต่เป็นนักปราชญ์บัณฑิต แสงไฟในร้านเหล้าส่องลงบนภาพวาดแผ่นแล้วแผ่นเล่า  เฉินจี้ตกตะลึงเมื่อพบว่า  ทุกภาพวาดล้วนเป็นภาพตน  เพียงลีลาเส้นไม่กี่เส้น  ก็วาดเขาได้เหมือนจริงจนน่าตกใจ  ลักษณะเด่นชัดเจน ที่แท้ตระกูลหลิวตั้งใจจะฆ่าเขาตั้งแต่แรก ทำไมกัน? คิดแล้วคงเป็นเรื่องที่ตนคอยช่วยกรมสืบลับเกิดรั่วไหลออกไป  ตระกูลหลิวจึงจะเอาตนเป็นเป้าแรก เฉินจี้หันตัวถอยหลัง  เดินออกไปไกล  เตรียมพาโอรสอ๋องกับไป๋หลี่หนีไป  แต่ก็ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง ในเมืองเล็กแห่งนี้คงมีทหารนับพันนาย  หากอีกฝ่ายค้นหาทั่วขุนเขา  ตนพาไป๋หลี่  โอรสอ๋อง  จางเซี่ยไปคงวิ่งได้ไม่ไกล เขาหันกลับไปมองยังทิศที่พวกโอรสอ๋องหลบซ่อ...

หนึ่งวันก่อน หลิวหมิงเสี่ยนถูกบรรจุศพ ณ  จวนหลิว  ทั่วทั้งคฤหาสน์ตกแต่งด้วยผ้าขาวไว้ทุกข์ กระเบื้องเทาอิฐเขียวนับไม่ถ้วนแขวนผ้าขาวเป็นทางยาว  ดั่งคำไว้อาลัยวางเรียงราย  ทอดยาวเข้าไปยังส่วนลึกของคฤหาสน์ นอกศาลาศพ  อนุภรรยาสี่สิบกว่าคนของหลิวหมิงเสี่ยนคุกเข่าหน้าศาลาร่ำไห้คร่ำครวญ  ร้องไห้นานไม่รู้กี่นาน  น้ำตาแห้งเหือด  เสียงแหบแห้ง ในศาลาศพ  หลิวกุ่นเสนาบดีอาวุโส  สวมอาภรณ์สีเทา  นั่งเงียบบนเก้าอี้ไท่ซือข้างโลงศพ  จ้องมองลูกหลานหลิวที่ไว้ทุกข์อยู่นอกศาลา สีหน้าเขาสงบนิ่ง  ราวกับกำลังมองดูละครที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน ขณะนั้น  คนรับใช้ที่ประกาศชื่อหน้าประตูร้องเสียงยาว  “นายหญิงแห่งจวนจิ้งอ๋อง  จิ้งเฟยเสด็จ!” ในที่สุดสีหน้าหลิวกุ่นก็เจืออารมณ์บ้าง  สายตาเขามองข้ามผู้คนที่กราบร่ำไห้อยู่กับพื้น  ผ่านลานโล่ง  ไปยังทางเดินยาวและมืดมัวด้านตรงข้าม จิ้งเฟยเดินเข้ามาในศาลาศพโดยมีชุนหรงแม่นมประคอง  คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังปึก  สะอื้นไห้จนพูดไม่เป็นคำ  “ท่านพ่อ!” บริวารชุ...

“หยุดก่อน” นอกเมืองเล็กยามพลบค่ำ เฉินจี้แบกไป๋หลี่ย่อตัวลง  สายตามองผ่านช่องพุ่มไม้หนาทึบ  สำรวจภายนอกอย่างเงียบงัน  โอรสอ๋องกับจางเซี่ยหมอบอยู่ข้างหลังเขา  กลั้นลมหายใจ  ตื่นตระหนกจนไม่กล้ากะพริบตา ครู่ต่อมา  ทหารราบสี่นายมือกุมด้ามดาบตรงเอว  เดินลาดตระเวนผ่านไป  ห่างออกไปหลายสิบก้าว เมืองเล็กราวกับค่ายทหาร  รอบนอกล้วนเป็นรั้วไม้สูงกว่าหนึ่งช่วงคน  ยังมีทหารราบถือดาบคาดหน้าไม้ลาดตระเวน  บรรยากาศเข้มงวดน่าเกรงขาม เลี้ยงทหารส่วนตัว  พกพาธนูหน้าไม้  ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดถึงตัดศีรษะ มองดูทหารราบเดินห่างออกไป  โอรสอ๋องกดเสียงต่ำถาม  “พวกเราจะแอบเข้าไปตอนนี้เลยหรือ” “อย่าขยับ” เฉินจี้ไม่ได้ลุกขึ้นทันที  กลับรออีกสามชุดทหารราบผ่านไป  จึงกล่าวเสียงแผ่ว  “เวลาหนึ่งธูปลาดตระเวนสองรอบ  พวกเราต้องเข้าไปในเมืองเล็กระหว่างช่วงเปลี่ยนเวรลาดตระเวน  หาที่ซ่อนตัวให้ได้” โอรสอ๋องกระซิบ  “แต่ในเมืองเล็กนี้เต็มไปด้วยคน  พวกเราจะไปซ่อนที่ไหนล่ะ” “พวกเราจะซ่อนในโรงหลอมเหล็ก”...

เฉินจี้เหยียบใบไม้เหลืองเน่าในป่าเขา  พลางแยกแยะทิศทาง  พลางเหวี่ยงดาบตัดกิ่งไม้และพุ่มไม้บนเส้นทางให้คนทั้งสามด้านหลัง ฤดูหนาว  เสื้อผ้าชุ่มน้ำติดแนบกาย  ราวกับทากดูดเลือด  สูบชีวิตพลังของเจ้าไปทีละน้อย แต่พวกเฉินจี้ไม่อาจหยุดผึ่งเสื้อผ้าให้แห้ง  ได้แต่หนีเอาชีวิตรอดไม่หยุด เขาหวนนึกถึงสีหน้าของสิงกวนบนเรือหลังคาดำ  อีกฝ่ายเห็นเขาหนีขึ้นฝั่งแล้วไม่ตื่นตระหนก  ราวกับอย่างไรก็คงไม่รอดแน่ แต่ฝั่งตรงข้ามจะมีอะไร?  ไม่ได้มีแต่ป่าเขารกร้างหรอกหรือ ขณะนี้  จางเซี่ยเดินตามหลังเขา  เอ่ยถามขึ้นทันใด  “เฉินจี้  เจ้าเป็นใครกันแน่” เฉินจี้ตอบโดยไม่หันกลับ  “เด็กฝึกโรงยา” จางเซี่ยไม่คลายความสงสัย  “เด็กฝึกโรงยาจมเรือได้ด้วยหรือ” เฉินจี้ฟันต้นฉัตรทองใบใหญ่ที่ขวางทาง  อธิบายแบบขอไปที  “เรือลำนั้นเก่าอยู่แล้ว  เจาะสองสามทีก็ทะลุ” จางเซี่ยมองแผ่นหลังเฉินจี้แวบหนึ่ง  แล้วหันไปมองไป๋หลี่  “เจ้าไม่มีอะไรอยากถามเขาเลยหรือ” ไป๋หลี่ส่ายหน้า จางเซี่ยประหลาดใจ  “เจ้ากับโอรสอ๋องรู้มาตั...