ขุนเขาขจี

ชั้นสองของหอปักไหม  มีห้องนั่งเล่นส่วนตัวยี่สิบเอ็ดห้อง  ม่านผ้าโปร่งสีขาวระย้า  ทอดลงมาจากเพดานดุจสายน้ำตก  รอบด้านประดับประดาด้วยแจกันดอกไม้สด  ที่เพิ่งเด็ดมาในยามเช้า  บรรยากาศงดงามราวกับแดนสวรรค์ ทว่าม่านบังตาของห้องนั่งเล่นอื่นๆ  ถูกนางกำนัลเปิดออกไปเรียบร้อยแล้ว  เหลือเพียงสามห้องของโอรสอ๋องที่ยังคงปิดอยู่ ในห้องแรกมีโอรสอ๋อง,  ไป๋หลี่,  เฉินจี้,  เหลียงโก่วเอ๋อร์  และเหลียงมาวเอ๋อร์นั่งล้อมวง  ส่วนอีกสองห้องเป็นของเซ่อเติงเค่อ,  หลิวฉวีซิง  พร้อมด้วยเหล่าคนยุทธภพที่มาด้วยกัน เหลียงโก่วเอ๋อร์ไม่ได้ใส่ใจอะไร  แม้ม่านจะยังไม่ถูกเปิด  แต่นางกำนัลก็ยังคงนำอาหารและสุรามาเสิร์ฟอย่างต่อเนื่อง  เขารำคาญที่จอกเหล้าของสำนักขับร้องเสียงใสเล็กเกินไป  จึงเปลี่ยนมาใช้ชามแทน โอรสอ๋องพับแขนเสื้อขึ้น  นั่งนิ่งอยู่หลังม่านบังตา  หน้าโต๊ะหนังสือ  ถือพู่กัน  บีบคั้นสมองจนสุดกำลัง  ก็ยังแต่งกลอนไม่ออกสักบท เขาค่อยๆ หันมองเฉินจี้ที่ยังคงหลับสนิทพร้อมสีหน้าขมุกขมัว  คง...

ความคึกคักในตรอกชุดขาวนั้น  ผิดแผกจากตรอกชุดแดงโดยสิ้นเชิง  หากตรอกชุดแดงเต็มไปด้วยหอนางโลม  โรงน้ำชา  สำนักคณิกา  ที่นี่กลับเรียกตัวเองว่า  ‘สำนักขับร้องเสียงใส’ ตรอกชุดขาวปูลาดด้วยอิฐเขียว  ดูเนียนสะอาดตา  บนผิวอิฐสลักลวดลายบ๊วย  กล้วยไม้  ไผ่ และเบญจมาศอันวิจิตรงดงาม ไร้เสียงเรียกเชิญแขก  ไร้นางงามยืนพิงราวชั้น 2 ด้วยท่าทางยั่วยวน  มีเพียงเสียงกู่ฉินกู่เจิงดังแว่วจากหอจากเรือน  น้ำเสียงนางร้องอ่อนหวาน  ดุจสายน้ำไหลเอื่อย  ชวนให้ใจคนหวั่นไหว ได้ยินแต่เสียง  ไม่เห็นตัวตน  ราวกับหญิงงามกำลังอุ้มพิณ  บดบังโฉมหน้าตัวเอง เฉินจี้ลืมตาขึ้น  เมล็ดแตงโมทองคำวาววับหนักอึ้ง  ตกลงในอุ้งมือ เมื่อครู่  เขามิได้จงใจรอให้เมล็ดทองตกถึงมือ  แล้วค่อยลืมตา  แต่เพราะเพิ่งถูกนักรบง้าวยักษ์เขี่ยล้มคว่ำ  เกือบไม่ได้สติกลับมา... ขณะนั้นเอง  หน้าหอปักไหม  เกิดคึกคักขึ้นอีกครา  ดึงดูดสายตาทุกคนรอบข้าง—รถม้าจวนเฉิน  รองเจ้าเมืองหลัว  แล่นมาถึงแล้ว รถม้าก...

ซวนหยวนจ้องมองเจ้าโจรน้อยที่แบกง้าวสำริดยาวบนบ่า  จับจ้องร่างที่วิ่งหนีอย่างอับจน  ลงจากภูเขาบนทางเดินขรุขระ  พลันรู้สึกว่าตนคงจำคนผิดไปจริงๆ อีกฝ่ายพับแขนเสื้อ  แบกง้าวสำริดราวกับแบกไม้คานหาบของ นี่มันนักรบตรงไหน? หากเฉินจี้คือ ‘ผู้นั้น’ จริง  แม้จะอ่อนแอกว่านักรบง้าวยักษ์  แต่ด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้โดยกำเนิด  ย่อมเอาชนะได้อย่างง่ายดาย  ทว่าบุคคลตรงหน้านี้  กลับหนีเตลิดเปิดเปิงไปทั่วขุนเขา... หาก ‘ท่านผู้นั้น’ อยู่ที่นี่  แม้เผชิญหน้าศัตรูที่แข็งแกร่งเพียงใด  ก็จะไม่มีวันเผ่นหนีเด็ดขาด ต่อให้มีขุนเขาใหญ่ขวางหน้า  เขาก็จะยกภูเขาลูกนั้นออกไป แต่บุคคลตรงหน้านี้...จะเลือกอ้อมไปทางอื่น ยามนี้  เฉินจี้แบกง้าวสำริด  หอบหายใจถี่กระชั้น เขาหันกลับมาสำรวจ  เห็นนักรบง้าวยักษ์กระโจนผ่านไพรภูผา  เกราะดำเสียดสีส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง  ผ้าคลุมสีแดงสะบัดปลิว  ร่างกายกำยำราวกับรถศึก เฉินจี้นึกในใจ  จอมยุทธ์ระดับนี้  แข็งแกร่งกว่าเราแค่ระดับเดียวจริงหรือ?  พี่ใหญ่ท่านว่า  สูงกว่าหน...