ขุนเขาขจี

วัดกวางจี้  นอกเมืองหลัว     ยามจื่อ  ราตรีลึก  เสียงหนึ่งดังลอดจากภายใน ‘หอเจี๋ยสวี่’ ของวัด  พื้นไม้แผ่นหนึ่งถูกดันเปิด  เซ่อเติงเค่อโผล่หัวออกมาจากอุโมงค์ใต้ดิน  แล้วสะท้านตกใจสุดขีด ภายในหอเจี๋ยสวี่  แสงเทียนริบหรี่  พระสงฆ์ผู้พิทักษ์วัดสองรูปกำลังนั่งสมาธิภาวนาอยู่เบื้องหน้าพระพุทธเจ้าศากยมุนี เมื่อได้ยินเสียง  ทั้งสองลืมตาขึ้นพร้อมกัน  ชำเลืองเพียงวูบ  แล้วก็พร้อมกันหลับตาลง  ดุจทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า  มิได้ใส่ใจเซ่อเติงเค่อเลยแม้แต่น้อย ทีแรกเซ่อเติงเค่อยังสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นพระสงฆ์ทั้งสองรูป  แต่พอเห็นพวกท่านหลับตาลง  ก็รีบกระซิบกับคนในอุโมงค์ใต้ดินว่า  “รีบขึ้นมาเถอะ” โอรสอ๋อง  เหลียงมาวเอ๋อร์หาบเหลียงโก่วเอ๋อร์  เซ่อเติงเค่อจูงชุนหวา  พร้อมกันออกจากอุโมงค์ใต้ดิน เซ่อเติงเค่อปิดพื้นไม้คืนตำแหน่ง  หันกายนำคนหลายชีวิตเร่งผ่านพระสงฆ์ผู้พิทักษ์วัด  พระสงฆ์ผู้พิทักษ์วัดมิได้แลมองพวกเขาอีกเลย โอรสอ๋องเดินตามมาคนสุดท้าย  ทันใดนั้นก็เอ่ยอย่างหดหู่...

หอขุนนาง  แสงเทียน  หมากรุก เฉินจี้วางหมากดำลงอย่างหนักแน่น  เดินหมากที่ชาญฉลาดออกไปเพียงหนึ่งตา ไป๋หลงทอดมองหมากอันชาญฉลาดนั้น  พลันจมลึกสู่ความคิดอันยาวไกล นี่เป็นครั้งแรกที่เขาครุ่นคิดนานเกินสิบลมหายใจ  เพียงหมากเดียวที่วางลงทำให้เขารู้สึกว่า  แม้เฉินจี้จะยอมสละมุมหนึ่ง  กลับปลุกให้ทั้งกระดานมีชีวิต ไป๋หลงยิ้มเอ่ยว่า  “ดูเหมือนข้าจะเล่นหมากเร็วกับเจ้าไม่ได้แล้ว  การตรัสรู้แห่งชีวิต  บางคราเป็นเพียงชั่วพริบตา  บางครายืดยาวทั้งชาติ  ผู้คนมากมายลอยเลื่อนไร้สติ  จนถึงวัยชรายังไม่รู้ว่าตนเกิดมาเพื่อสิ่งใด  ยินดีด้วย  ดูเหมือนเจ้าจะบรรลุแล้ว” เฉินจี้ไม่กระดิกสีหน้า  “ใต้เท้าไป๋หลงสรรเสริญเกินไป  ข้ายังมิอาจกล่าวว่าบรรลุได้อย่างแท้จริง  กลับกัน  ใต้เท้ามีเส้นทางจิ้นซื่อ (มหาบัณฑิต) ที่ถูกต้องให้เหยียบ  เหตุใดจึงเลือกเข้ากรมสืบลับ” ไป๋หลงเงยหน้าแลเขาเพียงคราหนึ่ง  “ยังกล้ามาซักไซ้เรื่องของข้าอีก  ไร้มารยาท  หากมีคราวหน้า  ระวังข้าจะแขวนเจ้าไว้กับคานขื่อแล้วเฆี...

ยามจื่อ ตรอกหวนจิ่ง ในห้องโถงใหญ่ของหอขุนนางกรมสืบลับแห่งตรอกหวนจิ่ง  เฉินจี้กับไป๋หลงนั่งเผชิญหน้ากัน  กระดานหมากตั้งนิ่งอยู่กึ่งกลาง ยังคงกติกาเดิมจากสมัยที่หมู่บ้านหลงหวัง  เล่นหมากเร็ว  แต่ละครั้งที่วางห้ามเกินสิบลมหายใจ ทั้งสองจับหมากดำขาวคนละฝ่าย  ผลัดกันวางอย่างฉับไว  ลื่นไหลราวสายน้ำ ไป๋หลงสวมหน้ากาก  เขากวาดตามองแนวทางบนกระดานหมาก  ระหว่างวางก็กล่าวชื่นชมว่า  “เจ้าไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด  ลีลาการเล่นหมากก็แตกต่างจากครั้งก่อนมาก  ในที่สุดก็เข้าใจคำว่า ‘ยอมสละ’ แล้ว  แนวหมาก ‘รักษาผู้โดดเดี่ยว’ แม้จะเก่งกาจ  แต่ก็โลภมากเกินไป  ไม่ควรใช้” เฉินจี้ไม่ได้พูดอะไร  เพียงเงียบมองกระดานหมากอย่างตั้งใจ  ราวกับจะฟังเสียงลมหายใจของหมากแต่ละตัว ไป๋หลงกล่าวอย่างช้าๆ  “เข้ายามไฮ่แล้ว  หยุนหยางกับพวกยังไม่สามารถนำโอรสอ๋องมาต่อหน้าข้าได้  เกรงว่าจะทำพลาดหน้าที่อีกแล้ว” เฉินจี้ไม่ได้เงยหน้าขึ้น  “ในเมื่อหยุนหยางกับเจียวถู่มักทำงานพลาดเสมอ  ใต้เท้าไป๋หลงจะไม่เปลี่ยนพวกเขาหรือ” ...