ตอนที่ 0128 ละครดี
ยามจื่อ
ประตูเหล็กของคุกในส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับมีกรงเล็บผอมแห้งข่วนจากก้นบึ้งหัวใจ ทำเอาเส้นขนลุกซู่
จินจูเดินนำออกมาจากประตู หน่วยสืบลับในชุดดำกว่ายี่สิบคนด้านนอก ล้วนยืนเงียบขรึม มือจับด้ามดาบ
เขาสวมชุดรัดเกราะสีดำ ยืนอยู่หน้าหน่วยสืบลับ กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ศึกสะพานโบตั๋น พี่น้องเสียหายหนัก แต่มันคือวิถีชีวิตพวกเรา บางวันฆ่าโจรตัวเป้ง บางวันนอนกับแม่นางอันดับหนึ่งแห่งตรอกชุดแดง คืนนี้ทุกคนผูกหัวไว้กับเข็มขัด ตามข้าไปสร้างความดีความชอบ”
พูดจบ เขาหันกลับไปบอกซีเฟิงว่า “พาผู้ดูแลหยวนออกมา”
ผู้ดูแลหยวนถูกล่ามโซ่ตรวนทั้งมือเท้า เดินโซซัดโซเซออกจากคุกใน ขณะเดิน แผลที่ต้นขาซึ่งถูกเทียนหม่ายิงทะลุ มีเลือดซึมออกมา
เขายืนนิ่งด้านนอกประตู เงยหน้าขึ้นในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หายใจเอาอากาศบริสุทธิ์อย่างกระหายอยู่สองสามอึก แล้วเอ่ยชื่นชมว่า “ช่างหอมหวานจริงๆ!”
จินจูกอดอกอยู่ข้างหลัง พูดอย่างยิ้มแย้ม “คืนนี้หากจับฉางจิงได้ เจ้าก็ไม่ต้องกลับคุกในอีกตลอดกาล”
ผู้ดูแลหยวนหัวเราะฮ่าๆ คารวะทั้งที่ใส่ตรวนอยู่ พลางเอ่ยปาก “ขอยืมคำมงคลของใต้เท้า!”
จินจูคุมตัวเขาขึ้นรถม้า
เฉินจี้เตรียมจะยกเท้าตามขึ้นรถ กลับถูกจินจูหันกลับมาขวางไว้ “คืนนี้เจ้ากับซีเฟิงคอยตามจากวงนอกก็พอ อย่าเข้าใกล้”
เฉินจี้ไม่เข้าใจ “ใต้เท้าไม่ไว้ใจข้าหรือ?”
จินจูนั่งในรถม้าพลางหัวเราะ “ข้าจะไม่ไว้ใจเจ้าได้อย่างไร? เพียงแต่คืนนี้น่ะ ยิ่งเข้าใกล้โจรราชวงศ์จิ่ง อันตรายก็ยิ่งทวีคูณ เจ้ายังไม่ได้ก้าวเข้าสู่วิถีฝึกตน อ่อนแอไร้พลัง ไม่ควรเสี่ยงภัยด้วยตัวเอง”
เขากำชับต่ออย่างหนักแน่นว่า “คืนนี้ หากพบว่าสถานการณ์ไม่ดี เจ้าจงรีบหาที่ซ่อนตัวทันที อย่า อย่า อย่าทำอะไรตามอารมณ์เลือดร้อนเป็นอันขาด!”
เฉินจี้ได้ยินจินจูพูดว่า ‘อย่า’ ถึงสามครั้ง สีหน้าก็พลันซับซ้อน “ใต้เท้า หากข้าไม่อยู่บนรถ ใครจะคอยให้คำปรึกษาแก่ท่าน? ข้าไม่กลัวอันตรายหรอก”
จินจูอ่อนใจเล็กน้อย “ไม่ได้ น้ำใจของเจ้าข้ารับไว้แล้ว แต่เจ้าเพิ่งได้เคล็ดวิชาฝึกตนมา ตายไม่ได้เด็ดขาด”
พูดจบ เขาปล่อยม่านรถลง ตะโกนเสียงดังว่า “ออกเดินทาง!”
รถม้าแล่นช้าๆ มุ่งหน้าไปยังตลาดบูรพา
เฉินจี้ยืนอยู่หน้าประตูคุกใน เงียบมองเงารถที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป จินจูไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้อันตรายก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแทงข้างหลังตอนไหน
แต่เราวางแผนไว้ว่า…คืนนี้จะอาศัยความชุลมุนฆ่าผู้ดูแลหยวน เพื่อไม่ให้หยุนเฟยถูกลากเข้ามาพัวพัน ตอนนี้จึงทำได้เพียงรอดูสถานการณ์
ขณะกำลังครุ่นคิด
ซีเฟิงมองมาที่เฉินจี้ “ท่าน…ใต้เท้าเฉิน...พวกเราออกเดินทางกันเถอะ ตามรถม้าไปห่างๆ เผื่อว่าใต้เท้าจินจูประสบอันตราย พวกเราจะได้เข้าช่วยทันเวลา”
เฉินจี้มองเขาแวบหนึ่ง “ท่านกับข้าต่างก็เป็นหน่วยสืบลับระดับนกพิราบ ไม่ต้องเรียกข้าว่าใต้เท้า”
ซีเฟิงยิ้มประจบว่า “ด้วยความฉลาดเฉียบแหลมของใต้เท้า การเลื่อนขั้นเป็นเหยี่ยวทะเลก็แค่ช้าหรือเร็ว”
อึดใจถัดมา เขาหยิบนกหวีดทองแดงมาเป่า บรรดาหน่วยสืบลับกระจายตัวออกไปทันที แล่นผ่านตรอกซอกซอย
ข้างกายเฉินจี้เหลือเพียงซีเฟิงเดินเคียง ระหว่างทางได้ยินอีกฝ่ายเป่านกหวีดเลียนเสียงนกเป็นระยะๆ คอยปรับรูปขบวนของหน่วยสืบลับ สลับกันคุ้มกันรถม้าเดินหน้า
ช่วงพักการสั่งการ ซีเฟิงมองมาทางเฉินจี้อย่างลับๆ ล่อๆ “เคล็ดวิชาฝึกตนที่ใต้เท้ามอบให้ท่าน เป็นระดับไหนหรือ?”
เฉินจี้เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “ใต้เท้าไม่ได้บอกข้า เจ้าอยากรู้ก็ไปถามใต้เท้าเองเถอะ”
ซีเฟิงหดคอ “ข้าไม่ถามเขาหรอก ถามแล้วต้องโดนด่าแน่ๆ”
ขณะกำลังพูดกันอยู่ รถม้าข้างหน้าพลันเร่งความเร็ว แล้วเลี้ยวซ้ายตรงถนนไป๋หนิง
ซีเฟิงกับเฉินจี้สบตากัน เฉินจี้พูดว่า “ไม่ใช่ ผู้ดูแลหยวนบอกว่า คืนนี้เขานัดกับฉางจิงไว้ที่ท่าเรือขนส่ง ยามฉิ่วหนึ่งเค่อ แต่นี่ไม่ใช่ทางไปท่าเรือขนส่งสักหน่อย”
ซีเฟิงถามว่า “ทำอย่างไรดี?”
เฉินจี้บอกว่า “เป่านกหวีดทองแดง ถามใต้เท้าจินจูให้แน่ใจ”
ซีเฟิงเป่านกหวีดทองแดง กลับได้ยินเสียงนกหวีดทองแดงตอบกลับมาจากในรถม้า ซีเฟิงอธิบายสีหน้าเคร่งเครียด “ใต้เท้าให้ตามไป”
เฉินจี้หายใจเข้าลึกๆ “ฟังใต้เท้า”
หน่วยสืบลับสลับขบวนกัน เดินหน้าในตรอกซอกซอยอย่างต่อเนื่อง ไล่ตามรถม้าไปไม่หยุด
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตามทัน รถม้ากลับหักเลี้ยวอีกครั้ง เปลี่ยนไปทิศทางใหม่!
ทุกคนตามหลังรถม้า เร่งฝีเท้าไม่พัก หน่วยสืบลับแต่ละคนวิ่งจนหอบ มองเห็นชัดว่าถ้าวิ่งต่อไปแบบนี้ พอถึงที่หมายก็คงไม่มีแรงเหลือแล้ว
เฉินจี้ขมวดคิ้วพูด “ใช้นกหวีดทองแดงส่งสัญญาณให้ใต้เท้าหยุดรถ เราไม่ควรปล่อยให้โจรราชวงศ์จิ่งนั่นจูงจมูกแบบนี้!”
ซีเฟิงเป่านกหวีดทองแดง คราวนี้ในรถตอบกลับมาแค่เสียงนกร้องสั้นๆ สองครั้ง
เฉินจี้ถามอย่างสงสัยว่า “ข้าได้ยินพวกท่านเอาแต่เป่านกหวีดอย่างเดียว จะแยกแยะได้อย่างไรว่าเสียงนกหวีดแบบใดส่งข้อความอะไร?”
ซีเฟิงอธิบายว่า “นกหวีดทองแดงเลียนเสียงนกได้สามชนิด ชนิดแรกคือนกกางเขน ร้องหนึ่งครั้งคือรวมพล ตามมา ร้องสองครั้งคือล้อม ซุ่มฆ่า ร้องสามครั้งคือถอย ร้องสี่ครั้งคือเอาแม่งให้ตาย”
เฉินจี้เลิกคิ้ว “ต้องใส่อารมณ์ขนาดนั้นเชียว”
ซีเฟิงอธิบายพลางหอบหายใจ “นี่เป็นคำอธิบายแบบภาษาชาวบ้านของข้า เสียงนกชนิดที่สองคือไก่ไผ่ ร้องกี่ครั้งแทนรูปขบวนที่ต่างกัน เสียงนกชนิดที่สามคือเสียงร้องยาวของเหยี่ยว มีสถานการณ์เดียวที่จะเป่าเสียงนี้ นั่นคือเจอกับบุคคลอันตรายสุดขีด...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงเหยี่ยวร้องมาจากตรอกข้างหน้า ราวกับมีเหยี่ยวบนท้องฟ้าโฉบลงมา
เฉินจี้ชะงักไปครู่หนึ่งถามว่า “เสียงแบบนี้หรือ?”
ซีเฟิงพูดว่า “ใช่เสียงนี้แหละ...บัดซบ! ศัตรูบุก!”
บนถนนหินสีเขียวครามที่เย็นยะเยือกและน่าขนลุก พื้นหินเรียบลื่นจนสะท้อนแสงจันทร์ได้ ผิวหินเหล่านี้สะท้อนเงาของง้าวยาวที่พุ่งมาจากหลังคาอาคาร ราวกับง้าวหนึ่งเล่มทะลุทะลวงดวงจันทร์
ฟ้าว! เห็นง้าวยาวเล่มนั้นพุ่งข้ามอากาศ แทงทะลุรถม้าตรงกลาง โครม! ตัวรถไม้กระจายแตกเป็นสี่ส่วนห้าส่วน กลายเป็นชิ้นๆ ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า!
แหง่ว!
ง้าวยาวทำลายตัวรถม้าแล้วปักลงบนถนนหินสีเขียว ด้ามไม้ยังคงสั่นสะเทือนไม่หยุด
พร้อมกับเศษชิ้นส่วนที่กระจายเต็มท้องฟ้า จินจูและผู้ดูแลหยวนกระเด็นออกจากรถทางซ้ายและขวา ตกลงบนพื้น
ซีเฟิงร้องตกใจ “ใต้เท้า!”
เขาเพิ่งจะเข้าไปช่วยเหลือ กลับเห็นมือสังหารสวมหน้ากากหลายคน พุ่งออกมาจากหลังคา พร้อมกับขว้างง้าวยาวในมือออกมา แม้จะไม่น่ากลัวเท่าง้าวแรก แต่ก็ปิดกั้นเส้นทางที่เหล่าหน่วยสืบลับจะเข้ามาสนับสนุน
เฉินจี้ดึงซีเฟิงหลบเข้ามุม ยื่นหัวมองไปยังตำแหน่งที่ง้าวยาวอันแรกพุ่งมา เห็นเพียงชายสวมหน้ากากคนหนึ่ง ยืนอยู่บนสันหลังคาตึก บนหลังใช้เชือกป่านมัดง้าวยาวไว้หลายเล่ม
ชายผู้นั้นใช้ส้นเท้ากระแทกไปข้างหลัง พอดีกระแทกโดนปลายง้าวยาวเล่มหนึ่ง ง้าวยาวก็พุ่งออกมาจากหลังของเขา ตกลงมาในมือ
อึดใจถัดมา ง้าวยาวเล่มนั้นก็หลุดออกจากมือ
เสียงหวืดหวือดังแว่ว ง้าวยาวไม่ได้พุ่งไปหาจินจู แต่พุ่งตรงไปยังระหว่างอกและท้องของผู้ดูแลหยวน! อีกฝ่ายต้องการฆ่าปิดปากผู้ดูแลหยวนที่บาดเจ็บสาหัสก่อน!
ในช่วงเวลาคับขัน จินจูกลิ้งคลานไปหาผู้ดูแลหยวน คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายแล้วกระชากเต็มแรง
ง้าวยาวที่เดิมจะปักเข้าระหว่างอกและท้องของผู้ดูแลหยวน กลับทะลุน่องของเขาแทน ปักลงบนพื้น
“อ๊าา!” ผู้ดูแลหยวนร้องครวญคราง
จินจูโกรธจัด “ร้องอะไร! เป็นยังไงล่ะ? หวังให้พวกพ้องมาช่วย คนที่จะสังหารเจ้าไม่ใช่กรมสืบลับของข้าหรอก แต่เป็นพวกพ้องเจ้าต่างหาก!”
ผู้ดูแลหยวนตัวสั่นงันงก “ช่วยข้าด้วย! ใต้เท้าจินจูช่วยข้าด้วย!”
ในชั่วพริบตา ซีเฟิงตะโกน “ใต้เท้าระวัง!”
จินจูรีบเอียงตัวหลบ เห็นง้าวยาวเล่มหนึ่งพุ่งมาพร้อมเสียงลมหวีดหวิว แล่นผ่านใบหน้าเขา ปักลงบนถนนหินด้านหลังเขาเสียงดัง
เขาคำรามเสียงดัง “เทียนหม่า คนผู้นี้เป็นยอดฝีมือขั้นแสวงเต๋า ถ้าเจ้าไม่ออกมาข้าตายแน่!”
แต่ครั้งนี้ ไม่มีฝนดาวตกอันงดงามฉีกท้องฟ้ายามค่ำคืนพุ่งเข้ามา
การเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน ทำให้เทียนหม่าคอยเก้อเช่นกัน
จินจูกัดฟันกรอด ลุกยืนแล้วกระโดดขึ้นไปบนตึก พุ่งไปหาชายคนนั้นบนชั้น 2 “ซีเฟิง ไปช่วยพี่น้องคนอื่น ถ่วงเวลาจนกว่าเทียนหม่าจะมาถึง!”
เฉินจี้ซ่อนตัวอยู่ในมุม เฝ้าสังเกตสนามรบอย่างเงียบงัน
ง้าวยาวที่พุ่งไปมาทั่วทุกทิศ สานกันบนถนนหินสีเขียว เขาเห็นผู้ดูแลหยวนหายใจกระเส่า ฝืนดึงง้าวยาวออกจากขาอย่างทรหด
เขากัดฟันทนเจ็บ ฝืนพยุงตัวยืน ใช้ง้าวยาวในมือค้ำตัว ถือโอกาสที่ไม่มีใครสนใจ เดินโขยกเขยกหนีเข้าไปในตรอกเล็ก!
เฉินจี้ค่อยๆ ถอยเข้าไปในเงามืด ไล่ตามทิศทางหลบหนีของผู้ดูแลหยวน
เขาเดินอ้อมไปมาในตรอกเล็กไม่หยุด จนกระทั่งได้ยินเสียงหายใจหอบหนักดังมาจากหลังมุมถัดไป จึงหยุดยืนนิ่งทันที
เฉินจี้ฟังเสียงหายใจหอบนั้น ดังเข้าใกล้ทุกขณะ เข้าใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่ง...
เขาพุ่งออกจากตรอกอย่างฉับพลัน ใช้ไหล่กระแทกอย่างแรง
เกิดเป็นเสียงดังกังวาน ง้าวยาวตกลงบนพื้น ผู้ดูแลหยวนก็ถูกชนจนกลิ้งไปบนพื้น
เฉินจี้มองสำรวจอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ กลับเห็นผู้ดูแลหยวนนอนนิ่งบนพื้นไม่ไหวติง
แกล้งตาย?
ไม่สิ ไม่ใช่แกล้งตาย
เฉินจี้พินิจมอง แลเห็นเพียงผู้ดูแลหยวนหน้าดำคล้ำ เป็นอาการใกล้สิ้นใจแล้ว
ง้าวยาวเมื่อครู่นี้ยังทาพิษไว้ด้วย!
เขาหยิบง้าวยาวขึ้นจากพื้น ย่างเข้าหาผู้ดูแลหยวนทีละก้าว ขณะที่เขาเตรียมจะยกง้าวยาวแทงซ้ำ กลับหยุดมืออย่างกะทันหัน
ไม่ถูกต้อง
เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้อง
เฉินจี้ค่อยๆ เก็บง้าวยาว พิงกำแพงพึมพำ “ตายด้วยน้ำมือคนของตัวเอง ช่างน่าเวทนาเสียจริง เกิดชาติหน้าฉันใด จำไว้อย่าเกิดเป็นคนราชวงศ์จิ่ง”
ตอนนี้ เขาเงยหน้ามองไปรอบตัว กลับเห็นเทียนหม่ายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ เด่นตระหง่านอยู่บนชายคาเหนือศีรษะเขา ก้มหน้ามองเขาอย่างเงียบงัน
เฉินจี้ตกตะลึงพรึงเพริดในใจ
เทียนหม่าไม่ได้ทักทายเขา เพียงกระโดดลงจากกำแพงอย่างเบาหวิว หยิบยาลูกกลอนออกมาจากแขนเสื้อ ยัดเข้าปากผู้ดูแลหยวน
ผ่านไปเพียงชั่วครู่ ลมหายใจของผู้ดูแลหยวนก็ค่อยๆ กลับมาหนักแน่น แม้แต่สีดำบนใบหน้าก็จางลงกะทันหัน กลับมาแดงเรื่ออีกครั้ง
เสียงฝีเท้าวุ่นวายดังตามมา จินจูเดินโขยกเขยกวิ่งเข้ามาในตรอกเล็ก นั่งยองข้างผู้ดูแลหยวน คว้าคอเสื้อของอีกฝ่าย “กล้าเล่นงานข้าหรือ?”
ผู้ดูแลหยวนเริ่มได้สติกลับมา “ใต้เท้าไว้ชีวิตข้าด้วย!”
จินจูเตรียมจะชกหมัดใส่หน้าเขา แต่ถูกเทียนหม่าจับหมัดไว้
เขาเงยหน้ามอง เห็นเทียนหม่าส่ายหน้าเงียบงัน
สีหน้าของจินจูเปลี่ยนไปหลายครั้ง ในที่สุดก้มหน้าลง มองไปยังผู้ดูแลหยวน “ตอนนี้คนของราชวงศ์จิ่งอยากให้เจ้าตายมากกว่าพวกเราเสียอีก โลกนี้กว้างใหญ่นัก ไหนเลยจะมีที่ให้เจ้าหลบซ่อนอีก? บอกมา จะยอมร่วมมือกับพวกเราหรือไม่?”
ผู้ดูแลหยวนรีบพูด “ยอม! ยอม!”
จินจูถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉางจิงคือใครกันแน่?”
“ข้าไม่รู้จริงๆ!”
เฉินจี้เงียบมองฉกนี้ แล้วถอนหายใจแผ่วเบา
ในที่สุดเขาก็มั่นใจว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดคืนนี้ ล้วนเป็นเพียงละครที่กรมสืบลับกำกับและแสดงเอง
ง้าวยาวของมือสังหารแม้จะดุดัน แต่นอกจากผู้ดูแลหยวนแล้ว ก็ไม่มีหน่วยสืบลับคนใดเสียชีวิตเลย ง้าวยาวเล่มแรกมีโอกาสสังหารจินจูได้ก็จริง แต่ง้าวนั้นกลับพุ่งผ่านกึ่งกลางรถม้าพอดี จินจูที่รักตัวกลัวตายคนนั้น ทั้งที่ถดถอยกลับมายังขั้นก่อนฟ้า แต่กลับกล้าเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นแสวงเต๋า...
ทุกรายละเอียดล้วนแฝงความพิลึกพิลั่น
แต่รายละเอียดสำคัญที่สุดก็คือ ซีเฟิงบอกว่า เสียงนกร้องหนึ่งครั้งคือรวมพล ติดตาม สองครั้งคือล้อมฆ่า สามครั้งคือถอนตัว สี่ครั้งคือเอาแม่งให้ตาย
จินจูตอบสนองเสียงนกหวีดในรถครั้งที่สอง ชัดเจนว่าเป็นสองครั้ง
(จบตอน)
______________
ลงทุกวันจันทร์ อังคาร พุธ เสาร์
ปัจจุบันแปลถึงตอน: 0269
ติดตามผู้แปล : www.facebook.com/bjknovel/
#พระเอกฉลาด #นิยายแฟนตาซี #qingshan
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น