ตอนที่ 0149 คนแปลกหน้า
เปลวไฟดุดันราวกับคลื่นสีแดง ความร้อนพวยพุ่งถาโถมเข้ามา เส้นผมม้วนงอเล็กน้อยท่ามกลางแสงสีส้มแดง
เฉินจี้มองจินจูถอยหลัง ร้องถามด้วยความสงสัย “ใต้เท้าจินจู เมื่อครู่ท่านไม่ได้บอกว่าจะทิ้งเทียนหม่าหรือ”
จินจูวิ่งไปไกล “หลายปีมานี้ ข้าสร้างศัตรูไว้มากมาย เทียนหม่าเป็นผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ที่สุดของข้าในสำนักพิธีการ หากเขาตาย ข้าก็คงไม่มีอนาคตที่ดี”
เฉินจี้ร้องอย่างจริงใจ “ใต้เท้าจินจู ขอบคุณที่มาช่วยข้า”
จินจูหันหลังให้โบกมืออย่างรำคาญ “รีบไปซะ”
เฉินจี้ยืนอยู่ริมทะเลเพลิง ฟังเสียงครวญครางของพลทหารข้างหลัง มองจินจูวิ่งกลับสนามรบ
เขารู้ดี จินจูมาช่วยตนเพราะลงทุนไว้ ยอมเดินทางข้ามวันข้ามคืนเพราะมีผลประโยชน์ขับเคลื่อน
แต่หากไม่มีจินจูและเทียนหม่ามาช่วยทันเวลา เขาคงไม่รอดมาถึงตอนนี้
ช่วยก็คือช่วย เขาขอรับบุญคุณนี้ไว้
เพียงแต่ เฉินจี้มองหลังจินจู ไม่แน่ใจนักว่าจินจูกลับไปช่วยเทียนหม่าเพื่อไม่ให้ขั้นการฝึกตกต่ำ หรือเพื่อมิตรภาพกันแน่
บางที บางครั้งจินจูเองก็คงแยกไม่ออกเช่นกัน
โอรสอ๋องมองเฉินจี้ “ไปเถอะ ไฟป่าลุกลามเร็วมาก ชั่วกะพริบตาก็ลามไปสิบลี้ ไม่ไปตอนนี้จะไม่ทัน”
เฉินจี้หันกลับมองมือที่โอรสอ๋องก้มตัวยื่นมา กลับพูดว่า “ไม่ได้ ข้ายังไปไม่ได้”
“หือ?” โอรสอ๋องแปลกใจ “เจ้าจะไปช่วยพวกเขาหรือ”
เฉินจี้กวาดตามองรอบๆ อย่างร้อนใจ พลางเอ่ยตอบ “ไม่ใช่”
เขากวาดสายตาหาไปทั่ว แต่ไม่พบร่างที่อยากเจอ เจ๋าจ่าวยืนอยู่ท่ามกลางคลื่นความร้อน กระทืบกีบอย่างกระวนกระวาย พร้อมจะวิ่งหนีทุกเมื่อ
เฉินจี้ไม่อยากให้ไป๋หลี่กับพวกเสียเวลา จึงตบก้นเจ๋าจ่าวทันที “พวกเจ้าไปก่อน”
เจ๋าจ่าวไม่ได้ตกใจวิ่งหนีเหมือนม้าทั่วไป กลับสงบลง หันกลับมามองเขาอย่างงุนงง
เฉินจี้ลังเลชั่วครู่ “...คุณหนูรองตระกูลจาง ม้าของท่านตัวนี้…”
จางเซี่ยพูดอย่างหงุดหงิด “เจ๋าจ่าวไม่ตกใจง่ายๆ เจ้าจะอยู่ทำอะไรกันแน่? พวกเราช่วยเจ้าได้”
สถานการณ์เร่งด่วน เฉินจี้ไม่คิดมากอีก ร้องเรียก “อูหยุน อูหยุนแกอยู่ไหน”
โอรสอ๋องชะงัก “อูหยุนก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
เฉินจี้มองไปในไฟป่า ในใจเริ่มกระวนกระวาย หากอูหยุนไม่เป็นไรจริง ป่านนี้ต้องมาอยู่ข้างตนแล้ว
ตอนนี้อูหยุนไม่ตอบ ต้องติดอะไรบางอย่างแน่
ไฟป่า!
ทันใดนั้นเอง เสียงเหมียวดังมาจากทะเลเพลิง เขามองไปตามเสียง เห็นอูหยุนเดินไปมาอย่างร้อนรนบนกิ่งไม้แห้ง ข้างล่างคือทะเลเพลิง เปลวไฟกำลังไต่ขึ้นมาตามเปลือกไม้
เฉินจี้พุ่งไปหาอูหยุน แต่ถูกคลื่นไฟผลักกลับ ควันหนาทำให้เขาแทบลืมตาไม่ขึ้น
ทีละเล็กละน้อย อูหยุนไม่กระวนกระวายแล้ว มันแค่นั่งนิ่งๆ บนกิ่งไม้ ปล่อยให้เปลวไฟลุกลาม
อูหยุนมองเฉินจี้ที่ร้อนรนอยู่ ร้องเหมียวแผ่วเบา คนกับแมวห่างกันยี่สิบกว่าก้าวมองกันแต่ไกล
โอรสอ๋องตะโกนอย่างร้อนใจ “เฉินจี้ รีบไปเถอะ”
จางเซี่ยตะโกนอย่างไม่เข้าใจ “ป่านนี้แล้ว ยังจะสนใจแมวทำไม ชีวิตคนสำคัญกว่าชีวิตแมว สามคนเสี่ยงตายมาหาเจ้าคนเดียว เจ้าคิดจะทำพังเพราะแมวตัวเดียวหรือ”
“ขอโทษ พวกท่านไปกันก่อนเถอะ” เฉินจี้มองจางเซี่ย เขาไม่พุ่งเข้าทะเลเพลิงอีก แต่รีบร้อนค้นหาบางสิ่ง
อึดใจถัดมา เขาถือดาบวาฬวิ่งไปหาต้นสนใหญ่ สองมือจับดาบ ฟันลงบนลำต้นอย่างสุดแรงทีละดาบ ทุกดาบที่ฟันลง เศษไม้กระเด็นปลิวว่อน
โอรสอ๋องสงสัย “เฉินจี้ทำอะไรอยู่”
จางเซี่ยพูดอย่างสงบ “เขาอยากโค่นต้นไม้นี่ ทำเป็นสะพานให้แมวข้าม”
ฟันได้ครึ่งหนึ่ง เฉินจี้หันกลับมองตำแหน่งที่อูหยุนอยู่ พอหันกลับมาก็จับดาบสองมือ ฟันลงตรงจุดหนึ่งอย่างแม่นยำ “ล้มซะ!”
เสียงเส้นใยไม้หักดังแกร๊กแกร่ก ต้นสนใหญ่รับน้ำหนักไม่ไหวโค่นลงมา
จางเซี่ยมองทิศทางที่ต้นไม้โค่นล้ม คำนวณในใจครู่หนึ่ง แล้วตะโกนเสียงดัง “ทิศทางไม่ถูก ต้องเอนไปทางเหนืออีกหน่อย!”
เฉินจี้หันมามองนางแวบหนึ่ง หายใจเข้าลึกแล้วถอยหลังสองสามก้าว จากนั้นพุ่งตัวเต็มแรง ใช้ไหล่กระแทกต้นไม้ที่กำลังล้มลง!
แรงกระแทกนี้ทำให้ต้นไม้ใหญ่เบี่ยงเบนเพียงเล็กน้อย...แต่ก็เพียงพอแล้ว
เสียงดังสนั่นครืนครั่น ต้นไม้ล้มลงใกล้อูหยุน กลายเป็นสะพานยาว
อูหยุนกระโดดลงจากกิ่งไม้ ร่อนลงบนต้นไม้อย่างเบาหวิวห่างไปหลายเมตร มันวิ่งบนลำต้นข้ามทะเลไฟ พุ่งตรงไปหาเฉินจี้ กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดเขา
เฉินจี้ก้มมองลงไป เห็นขนของอูหยุนดำคล้ำไหม้เกรียมหงิกงอ เขารีบจับอูหยุนยัดเข้าอ้อมอก หันตัววิ่งสุดกำลัง “รีบไป!”
โอรสอ๋องตะโกน “เจ้าก็ขึ้นม้ามาด้วยสิ”
เฉินจี้ไม่หันกลับมา ยังคงเอ่ยต่อ “สี่คนหนักเกินไป พวกทหารถูกไฟป่าไล่หนีไปแล้ว ตอนนี้เราแค่ต้องแข่งกับไฟป่าเท่านั้น”
จางเซี่ยดึงบังเหียนแผ่วเบา ขี่ม้าตามไป เจ๋าจ่าวเป็นม้าชั้นเลิศ แม้บรรทุกคนสามคนก็ยังวิ่งทันเฉินจี้ในป่า
แต่ว่าไฟป่าลามทั่วภูเขา ลมใหญ่พัดควันม้วนตลบ ทั้งสี่เบียดเสียดท่ามกลางควันสีเทา แต่ยังหนีไฟที่ไล่ตามไม่พ้น ราวกับวิ่งอยู่ริมทะเลไฟ ไม่เคยห่างออกมาเลย
เฉินจี้หยุดฝีเท้า
วิ่งส่งเดชไม่ได้อีกแล้ว ต้องสังเกตทิศทางไฟให้ดี
ไฟป่าแบ่งเป็นไฟผิวดิน ไฟยอดไม้ ไฟใต้ดิน ไฟผิวดินยังแบ่งเป็นไฟคืบคลานกับไฟลามเร็ว เมื่อเจอไฟผิวดินลามเร็ว วิธีเดียวที่จะรอดคือหนีออกจากทิศทางที่ไฟลาม คนวิ่งไม่ทันไฟแน่
แต่จะหนีไปทางไหน?
เฉินจี้คิดแค่ไม่กี่วินาที “ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ!”
“ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ!” จางเซี่ยกับเขาเอ่ยพร้อมกันราวกับเสียงเดียว
จางเซี่ยมองเฉินจี้แวบหนึ่ง สะบัดบังเหียน ควบม้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่ลังเล
วิ่งต่อไปอีกหลายร้อยก้าว ทั้งสี่พุ่งออกจากควันหนาทึบ โลกกว้างสว่างขึ้นทันใด!
โอรสอ๋องอุทานด้วยความประหลาดใจ “ไฟตรงนี้…ทำไมน้อยลงมากขนาดนี้?”
จางเซี่ยเอ่ยตอบ “ตรงนี้อับลม ลมภูเขากระทบน้อยกว่า อีกอย่าง ที่นี่เป็นด้านหลังเขา พืชพรรณเบาบาง ใบไม้แห้งสะสมน้อย ไฟจึงลามช้าลง”
ทะเลไฟยังคงไหลทะลักขึ้นเขาตามลม แต่ตรงที่พวกเขาอยู่สงบกว่ามาก
ทุกคนหันกลับไปมอง เห็นด้านหลังพวกเขาเต็มไปด้วยความเสียหาย เถ้าถ่านที่ไฟไหม้ผ่าน ราวกับแผลเป็นสีดำบนร่างภูเขา
ไฟยังคงไหม้ขึ้นเขา เฉินจี้อยากหาร่องรอยการต่อสู้ของอาจารย์เฝิงกับเทียนหม่า แต่มองไม่เห็นเลย แม้แต่พวกทหารที่ไล่ตามก็ไม่รู้ว่าถอยไปไหน
รอดตายมาได้แล้ว
ขณะครุ่นคิด ขาหน้าเจ๋าจ่าวพับงอกะทันหัน เกือบทำให้คนบนหลังม้าทั้งสามร่วงลงพื้น
ทั้งสามรีบกระโดดลงจากม้า จางเซี่ยอธิบาย “เจ๋าจ่าวแบกเราสามคนวิ่งมาทั้งคืน ทนไม่ไหวแล้ว”
นางกอดหัวเจ๋าจ่าวด้วยความสงสาร “เจ๋าจ่าว ขอบใจมากนะ”
พูดจบ จางเซี่ยหยิบห่อกระดาษน้ำมันออกจากย่ามข้างอานม้า คลี่ออกมาเป็นขนมสิบกว่าชิ้น นางวางขนมบนฝ่ามือป้อนไปที่ปากเจ๋าจ่าว พูดเสียงแผ่ว “กินเถอะ กินเถอะ”
นางลังเลชั่วครู่ แล้วมองไปทางเฉินจี้ “...แมวของเจ้า กินอาหารที่คนแปลกหน้าให้หรือไม่?”
เฉินจี้ลูบหัวอูหยุนที่โผล่ออกมาจากอ้อมอก เอ่ยเสียงราบเรียบ “ไม่กิน กินคนแปลกหน้า”
จางเซี่ย “...”
(จบตอน)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น